η M ε γ α λ ύ τ ε ρ η Σ ο φ ί α Κ ρ ύ β ε τ α ι Σ τ η ν Α π λ ό τ η τ α Κ α ι Τ η ν Φ υ σ ι κ ό τ η τ α Τ ω ν Π ρ α γ μ ά τ ω ν . Δ ε ν Τ η ν Δ ι α κ ρ ί ν ο υ μ ε , Α κ ρ ι β ώ ς Ε π ε ι δ ή Ο λ α Ε ί ν α ι Τ ό σ ο Α π λ ά Κ α ι Φ υ σ ι κ ά .


24 Δεκεμβρίου 2007

god jul........lalalalaaaa!*


Γιοχοχο....κι ενα μπουκάλι ρούμι!


Χα!Πάει λοιπόν και η δεύτερη εβδομάδα των παθών και μετά απο λίγη ξεκούραση βρισκόμεθα και πάλι σε φόρμαν.Τραλαλααα!!!


Και ήρθαν και οι επισκέψεις απο την Ελλάς και περιμένουμε κι άλλες βεβαίως βεβαίως, αλλά όχι μόνον αυτό...ήρθαν και τα μελομακάρονα!!

Χα!Αμε πως.

Διότι αγαπητοί μου φίλοι, χριστούγεννα δίχως μελομακάρονο δεν είναι χριστούγεννα.Τέλος!Δι εντ.Τελεία και παύλα.Το λεω και σας το υπογράφω.

Yes indeed.


Και πέρισυ ακόμη που έκανα μοναδικές-μοναχικές γιορτές (και δίχως μελομακάρονο δηλαδίς) κάπου εκεί μετά την πρωτοχρονιά που είχα πάει Εδινβούργο και στην επιστροφή είχα κάτι ώρες αναμονής στο Λονδίνο για να αλλάξω αεροπλάνο και ήρθε μια φίλη να πιούμε καφέ στο αίρπορτ που μένει Λόντον αλλά που είχε πάει όμως στο Ελλάντα για γιορτές και μου έφερε στο αεροδρόμιο ταπεράκι με τα μελομακάρονα της μαμάς (της).Βεβαίως βεβαίως.


Γι αυτό σας λέω.


Κάντε οτι θέλετε.

Αρκεί να γίνεται με συνοδία μελομακάρονου.

Έτσι.


Γι αυτό κι εμείς αύριο θα πάρουμε τα μελομακάρονα μας και θα πάμε με τα ποδήλατα μας στο δάσος.

Έτσι για να γουστάρουμε λίγο στο κρύο.

Τώρα που το θερμόμετρο ανεβοκατεβαίνει στο μηδέν.Σαλαλαααα!




Ψιτ και που 'στε.......


............Μέρι Κρίστμας εβρυμπόντι!








ΧΟ ΧΟ ΧΟ ! ! !

14 Δεκεμβρίου 2007

whatever*

Γειά σας.Είμαι η unlearn και σας γράφω απο τη βιοπάλη.Τι?Δεν την ξέρετε αυτή την χώρα?Α μα είναι πολύ ωραία χώρα.Σου δίνει την ευκαιρία να εκπλήξεις τον εαυτό σου με τις αντοχές σου που ξεπερνάνε τα όρια καθώς και με πολλά άλλα πράγματα.Ξεχωριστό μέρος η βιοπάλη.Που να σου μιλήσει και κάνεις άλλος γι αυτήν.Γιατί εμείς εδώ στην βόρια βιοπάλη είμαστε προνομιούχοι.Πολύ προνομιούχοι θα έλεγα.Αν μη τι άλλο, αν εξαιρέσεις την κούραση, περνάμε καλά.Είμεθα βιοπαλεσταί με τα όλα μας (και με τα ούλα μας).Σικάτοι βιοπαλεσταί κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να πει κανείς.


....Χμ.Καλά.Όσο κι αν προσπαθώ δε νιώθω και πολύ καλύτερα....Η αλήθεια είναι οτι είμαι ενα πτώμα.Ένα όρθιο πτώμα που συνεχίζει να κινείται μηχανικά.Οεο.Είμαι άνθρωπος των άκρων....τι να κάνουμε.Ή θα κωλοβαράω μέχρι αηδείας, ή θα δουλεύω μέχρι να πέσω κάτω.Έτσι μετά απο ενα εκτεταμένο διάστημα κωλοβαρέματος, ήρθε η ώρα να εργασθούμε.



~~~ββββζζζζζττ~~~



δυο εβδομάδες

δυο δουλειές

8:30-16:30

17:00-24:00

30 λεπτά ποδήλατο πριν και στο ενδιάμεσο

λίγος ύπνος λόγω υπερέντασης

λίγη ξεκούραση λόγω συνεχόμενης ορθοστασίας

ένας άνθρωπος

πολλοί καφέδες




και...................





...............................λαλαλαλαλαααααααααααααααα.....





........είμαι η unlearn και..........(κι όμως) είμαι καλά!





(δε γίνεται κι αλλιώς....αλλιώς θα καταρεύσω.οεο!
Δε βαριέσαι....θα περάσει κι αυτό που θα πάει)





λολολολοοοοο!!!!

11 Δεκεμβρίου 2007

111207-21-

μηδενεπτα : τεσσεραενα
ακουστικάσταυτιάκαιπάμε!
κατεβαίνω τις σκάλες βιαστικά. ανοίγω την πόρτα και μαζί με τον παγωμένο αέρα που χτυπάει το πρόσωπο ξεκινάει και η μουσική. τζαζ ήχοι όμορφα ηλεκτρονικοποιημένοι ήηλεκτρονικοίήχοιόμορφατζαζοποιημένοι. είναι μια απο τις ευτυχίες της ζωής να ξυπνάς το πρωί και να βγαίνεις έξω με όμορφη μουσική στα αυτιά σου.και εκείνη τη στιγμή δεν έχει σημασία τίποτα...τι ώρα που πότε για πόσο και μετά και αύριο τίποτα. κι ας πηγαίνουν όλα στραβά και ας χάνεις το τραίνο και ας προλαβαίνεις στο τσακ το λεωφορείο τρέχοντας κι ας νυστάζεις. nada . μόνο αυτή η μελωδία που σε γεμίζει.μόνο αυτό το λαλαλααα μόνιμο μες το κεφάλι.
ne m’inquiéte pas.
jeg er ligeglad.




Λαλαλααααα.....

09 Δεκεμβρίου 2007

μ'αρέσει...

....η θεα απο τα παράθυρα μου τη νύχτα...







Λαλαλααααα...!!!!

05 Δεκεμβρίου 2007

ολαλα*

Αυτή τη στιγμή................







...........θα ήθελα να ήμουν παντού.









στην καρδιά ενος δάσους να μυρίζω το βρεγμένο χώμα
σε μια ζεστή παραλία να κυλιέμαι στην άμμο
σε μια θάλασσα γαλανή που να με καταπίνει
σε ενα βουνό να χαζεύω απο την ομορφιά της θέας
σε ενα ποτάμι να νιώθω τον παλμό της φύσης
σε ενα τρένο με κατέυθυνση άγνωστη
σε μια βάρκα να παφλάζει στο κύμα
σε ενα αεροπλάνο να κοιτάω κάτω τη μικρή μας γη
στο βορρά να νιώθω το κρύο να μου τεντώνει το δέρμα
στο νότο να νιώθω τη ζέστη να λιώνει τα μέσα μου
στην ανατολή να με γεμίζουν μουσικές ευάλωτες
στη δύση να τυφλώνομαι απο χρώματα και ομορφιά



















Π α Ν Τ ο ύ !

01 Δεκεμβρίου 2007

the dAys to cOme...*!


Αναπολώ το μέλλον μου...
.
.
.

.
.

.

Αναπολώ το μέλλον μου με μανία!
.
.
.
.
.
.
.
Θέλω να φτάσω εκεί.....................
.
.........................................στην ουτοπία των ονείρων μου.
.

.

.

.

.

.


.
.
.

27 Νοεμβρίου 2007



Our deepest fear
is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are
powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness,
that frightens us.
We ask ourselves
who am I to be brilliant?
Actually, who are you not to be?
You are a child of god.
Your playing small doesn’t serve the world.
There’s nothing enlightened about shrinking
so that other people
won’t feel insecure around you.

We were all meant to shine
as children do.
We were born to make manifest
the glory of god
that is within us.
It’s not just in some of us.
It’s in everyone!
And as we let our own light shine,
we unconsciously give people
permission to do the same.

As we are liberated from our own fear,
our presence automatically liberates others.



...................................................................................Nelson Mandela
........................................................Inaugural speech 1994
.......................................................................South Africa

24 Νοεμβρίου 2007

**ΑγΑπΗ λοιπόν....



Αγάπη.Ωραία τα λέτε....μ'αρέσετε...

Μου έστειλε ενα μέιλ η κολλητή μου προχθές μετά απο ενα μήνα και με συγκίνησε.Αφού έχω διαβάσει ενα κατεβατό με συμφορές και με του κόσμου τα κακά που της έχουν συμβεί το ενα μετά το άλλο τον τελευταίο μήνα και έχω σοκαριστεί....τελειώνει το μέιλ έτσι:


. . .
τιποτα στη ζωη δεν εχει αξια εκτος απο την αγαπη.

ο ανθρωπος μπορει να κανει τοσα πολλα κ δυστυχως αυτοκαταστρεφεται.τιποτα δεν ειναι τυχαιο.το συμπαν στο τελος σου δινει αυτο που αξιζεις (ελπιζω).(ευχομαι)καιπραγματικα.....αγαπη αυτο ειναι το μονο που μετραει.ολα τ αλλα ειναι τιποτα.σκονη

ξερεις...νομιζω οτι δεν εχουμε συνειδητοποιησει τιςδυνατοτητες μας.εχουμε μπλοκαριστει μεσα στο χαος μπερδεμα κ παλι μπερδεμα...φτου ξελευθερια...

θα ζησουμε για παντα

Σ ΑΓΑΠΑΩ.



(απο κάτι τέτοιους ανθρώπους είναι να παραδειγματίζεσαι και να αντλείς δύναμη ρε γαμώτο!)

23 Νοεμβρίου 2007

έλεος!!

in.gr: Στο Facebook προσγειώθηκε και ο πρωθυπουργός της Ισπανίας.

Πριν λίγο καιρό δεν ήξερα καν οτι υπάρχει αυτό το facebook και τις τελευταίες τρεις εβδομάδες μόνο γι αυτό ακούω.Και πραγματικά τσαντίζομαι.
Τι μανίες έχει ο άνθρωπος ρε γαμώτο...
Τι βλακεία έχει καταραστεί το ανθρώπινο είδος....
Μουμπλε μουμπλε μουμπλε....
Μπλα μπλα μπλα......
Στοπ!

21 Νοεμβρίου 2007

the scandinavian way....yeah!



Λοιπόν, πολύ τη γουστάρω αυτή τη χώρα...
Αυτή είναι ζωή ρε γαμώτο!
Σήμερα βγήκα απο το σπίτι μετά απο τρεις συνεχόμενες ημέρες κλεισμένη μέσα και μπροστά απο το photoshop...ναι το χω κάψει αλλά αυτά συμβαίνουν όταν τα φορτώνεις ολα στον κόκκορα και κάνεις διακοπές και ξαφνικά πετάγεται μπροστά σου το ντεντλαϊν...

Ναι στο θέμα μας όμως...Βγαίνω λοιπόν απο το σπίτι αναγκαστικά για να κανονίσω κάποια πράγματα, διότι επιστρέφοντας στο σπίτι μου μετά απο πέντε μήνες διακοπές στην Ελλάδα -καλά τους δυο μήνες δούλευα, αλλά δεν έχει σημασία- και χωρίς έννοείται να έχω κάνει καλή διαχείρηση των οικονομικών μου -ως συνήθως- βρίσκομαι ξαφνικά -μα πως έγινε αυτό?!- με 50 ευρώ ολα κι ολα στην τράπεζα και να μην έχω να πληρώσω το νοίκι για τον επόμενο μήνα...χμ.

Ψάχνω για δουλειά επιτόπου εννοείται.Τη Δευτέρα έχω συνάντηση για μια δουλειά, μου ζητάνε να έχω μαζί ενα πιστοποιητικό ποινικού μητρώου.Πρέπει να παω στους μπάτσους δηλαδή....μάλιστα.

Πάω σήμερα στα κεντρικά της αστυνομίας.Παίρνω το νουμεράκι μου, κάθομαι, μετά απο λίγα λεπτάκια με φωνάζει ενας ευγενέστατος νεαρός -καθόλου άσχημος μπορώ να πω- ρωτάει πως μπορεί να με εξυπηρετήσει, του λεω τι θέλω, δίνω ταυτότητα, συμπληρώνω χαρτί που μου δίνει, δυο λεπτά αργότερα έχει ερθει με το χαρτί που ζητούσα, με χαιρετάει ευγενικά, κάνω κι εγώ το ίδιο και φεύγω.

Πφ πανεύκολο!

Και πάλι όμως, ακόμα κι αν πάρω τη δουλειά δεν θα έχω λεφτά να πληρώσω το νοίκι σε δέκα μέρες...Πάω λοιπόν λίγο πιο κάτω σε ενα γραφείο ανεργίας και λοιπά, μπαίνω, παίρνω νουμεράκι, με φωνάζει μια καλή κυρία, ρωτάει πως μπορεί να με βοηθήσει, της λέω οτι ψάχνω για δουλειά και μέχρι να βρω δεν έχω λεφτά να πληρώσω το νοίκι μου.Μου δίνει να συμπληρώσω ενα χαρτί και απο σήμερα αρχίζει να μετράει το επίδομα μου το οποίο και θα παίρνω μέχρι να ξεκινήσω δουλειά.

Τόσο απλά.

Δατς ολ φολκς!


Και μετά σου λέει γιατί η Σκανδιναβία είναι μπροστά...





Τραλαραλαραλαρααααααα............






Ιτς α γουοντερφουλ λάιφ.....λαλαλαλαααα....

20 Νοεμβρίου 2007

t e r r o r ! !



Έχω ένα κακό...κυκλοφωρώ πάντα με πάρα πολλά πράγματα.Δεν ξέρω πως γίνεται, αλήθεια.Πάντα όταν είναι να ταξιδέψω προσπαθώ να μειώσω οσο γίνεται τον ογκο των υπαρχόντων μου, αλλά πάντα με κάποιο μαγικό τρόπο στο τέλος μου βγαίνουν οι ώμοι κουβαλόντας χίλιες δυο τσάντες και τσαντάκια.
Μόνο το καλοκαίρι που μας πέρασε κατάφερα να φύγω απλά με ενα σακiδιο με τα απαραίτητα και ήμουν ενας ευτυχισμένος άνθρωπος και απόλυτα ικανοποιημένη απο τον εαυτό μου.Το θέμα είναι οτι έφυγα για μια εβδομάδα να πάω επίσκεψη στο νησί και τελικά κατέλειξα να μένω τρεις μήνες....Με λίγα λόγια ήταν η μοναδική φορά που θα έπρεπε να είχα πάρει όσα πέρνω συνήθως και όχι το ελάχιστο δυνατόν!

Τέλοσπαντων....Ως συνήθως λοιπόν, πριν λίγο καιρό που ξεκίνησα το ταξίδι της επιστροφής, πάλευα μέχρι μερικές ώρες πριν φύγω για το αεροδρόμιο με τα υπάρχοντα μου.Τελικά κατάφερα να τα στριμώξω όλα, προσπαθόντας βέβαια κανά δεκάλεπτο να κλείσω το φερμουάρ της βαλίτσας.Απορώ με αυτά τα φερμουάρ πως αντέχουν ακόμα...

Έχω κάνει σίγουρα καλύτερα ταξίδια απο αυτό...
Καταρχάς ξεκίνησα απο την Αθήνα κρυωμένη και είχα μονίμως ένα βαρύ κεφάλι και ενα φτάρνισμα να παραμονεύει.
Ξύπνησα την επομένη της αφιξής μου στο Λονδίνο, ακόμα στην ίδια κατάσταση υγείας και ξεκίνησα με όλα μου τα συμπράγαλα να πάω στο κέντρο να πάρω το τρένο για Πλύμουθ.Φυσικά και είχε καθυστέρησεις και προβλήματα στο μετρό και κάθε τόσο σταματάγαμε και περιμέναμε και ο ευγενικός κύριος οδηγός μας μιλούσε απο το ηχείο και μας ζητούσε συγνώμη για την καθυστέρηση και οτι σε λίγο πάλι ξεκινάμε.Βέβαια δεν έβλεπα κανέναν άλλο να τον απασχολεί, μόνο εμένα με έλουζε κρύος ιδρώτας και κοιτούσα κάθε τρεις και λίγο το ρολόι.Αυτό θα γινόταν για καμιά ώρα, χωρίς υπερβολή.Ε μετά φυσικά και είχε προβλήματα και στις υπόλοιπες γραμμές του μετρό που έπρεπε να πάρω και φυσικά έτρεχα πάνω κάτω σε σκάλες μη κυλιόμενες και με όλες μου τις τσάντες και φυσικά όταν τελικά έφτασα στο σταθμό που έπρεπε, το τραίνο μου είχε φύγει.

Το εισιτήριο δεν μου το αλλάζε η χοντρή κυρία στο γκισέ, που κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να είναι ευγενική, και έτσι επειδή το εισιτήριο για το επόμενο τρένο έκανε περισσότερα λεφτά απο οσα είχα εγώ εκείνη τη στιγμή στο πορτοφόλι μου, ξεχύθηκα και πάλι με όλο μου το βιός στο χαώδες μετρό του Λονδίνου για να βρεθώ στο σταθμό των λεωφορείων, λίγο πριν την αποχώρηση του λεωφορείου για Πλύμουθ.
Απο κει και πέρα το ταξίδι μου συνεχίστηκε κανονικά, εκτος του γεγονότος οτι η περιοχή αυχένα-πλάτης-ώμων και μέσης, πονούσε φριχτά για τις επόμενες τρεις μέρες.

Τις προάλλες λοιπόν που έφευγα απο το Λονδίνο για να έρθω εδώ, ξεκίνησα κανά τετράωρο πριν για να είμαι σίγουρη οτι δε θα χάσω και κανα αεροπλάνο.Μόλις έφτασα στο αεροδρόμιο πήγα κι έκανα τσεκ ιν τη βαλίτσα μου και έμεινα με τις στάνταρ τσάντες μου με τις οποίες πάντα ταξιδεύω και οι οποίες είναι: ενα σακιδιάκι πλάτης, η τσάντα με το λάπτοπ και η τσάντα με τις φωτογραφικές μηχανές.Ναι πολύ πράμα το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε δε γίνεται κι άλλιως.Τόσα χρόνια άλλωστε έχω συνηθίσει να ταξιδεύω φορτωμένη σα γαϊδούρι.

Αφού λοιπόν ήπια το καφεδάκι μου πήρα τις στάνταρ τσάντες μου και πήγα να περάσω απο τον έλεγχο για να παω προς το αεροπλάνο.Κάπου εκεί λοιπόν με σταματάει η ευγενική ξανθιά αγγλίδα υπάλληλος του αεροδρομίου και μου λέει «μόνο μια χειραποσκευή επιτρέπεται παρακαλώ». Εγώ απο μέσα μου σκέφτομαι «αποκλείεται». Την κοιτάω με βλέμμα σα χαμένη και της λέω «Μα αυτό δε γίνεται...». Μου λέει να πάω να κάνω τσεκ ιν το σακιδιάκι και μου είπε και κάτι ακόμα που εγω δεν έδωσα σημασία γιατί είχε ήδη αρχίσει να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.Φεύγω λοιπόν και πάω και περιμένω στη σειρά για να κάνω τσεκ ιν και το σακιδιάκι.Με βάζουν μάλιστα να πληρώσω επιπλέον και με τρέχουν πάνω κάτω σε πάγκους και σε ουρές.Με τα πολλά λύνεται κι αυτό και μένω με τις δυο τσάντες, το λάπτοπ και τις μηχανές, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να τις κάνω και τίποτα και προχωράω ανάλαφρη και σίγουρη για τον εαυτό μου προς την είσοδο που πάει προς τα αεροπλάνα.Εκεί με σταματάει ενας ευγενικός χαχανούλης νεαρός και μου λέει «Συγνώμη μόνο μια χειραποσκευή επιτρέπεται να έχετε».Γουρλώνω τα μάτια και τον κοιτάω καλά καλά και του λεω με βλέμμα απηυδισμένο οτι «μόλις έκανα τσεκ ιν ενα σακιδιάκι που είχα αλλά οτι με αυτές τις δύο τσάντες δεν μπορώ να κάνω κάτι γιατί είναι λάπτοπ και φωτογραφικές μηχανές και πρέπει αναγκαστικά να τα έχω πάνω μου».Με κοιτάει με ενα συγκαταβατικό βλέμμα και μου λέει «ναι το καταλαβαίνω αλλά δεν μπορώ να σας αφείσω να περάσετε, πρέπει να έχετε μόνο μια χειραποσκευή».Ρωτάει και εναν τύπο ανωτερο του που ήταν εκεί ο οποίος το επιβεβαιώνει και ακολουθεί ένας πολύ ενδιαφέρον διάλογος που δεν έβγαζε πουθενά, αφού εγώ τους έλεγα τα δικά μου και αυτοί απλά μου έλεγαν «μόνο μια χειραποσκευή επιτρέπεται, λυπάμαι».Παραδίδω λοιπόν κι εγώ τα όπλα, κρατιέμαι να μην αρχίσω να ουρλιάζω ή να μη βάλω τα κλάματα και γυρνάω με όση ψυχραιμία μου έχει απομείνει και του λεω «και τι να κάνω δηλαδή εγώ τώρα?».
Αυτός ο καημένος με κοιτάει με προβληματισμένο ύφος και μου λέει «λοιπόν έλα θα τη βρούμε την άκρη, κάνε οτι σου λέω απλά».Και έπειτα μου λέει «βγάλε το λάπτοπ έξω και πάρτο στα χέρια».

Τον κοιτάω για να δω αν το εννοεί στα αλήθεια.Το εννοούσε.

Οπότε εκεί όπως είμαι κάθομαι στο πάτωμα, στη μέση του αεροδρομίου με κόσμο να πηγαινοέρχεται δίπλα μου, ανοίγω την τσάντα και βγάζω το λάπτοπ έξω. «Ωραία» μου λέει «τώρα πάρε και τη μηχανή στα χέρια».Ανοίγω την τσάντα, δύο φωτογραφικές μηχανές και το ντίσκμαν.Τον κοιτάω με την άκρη του ματιού μου και διακρίνω την πελαγωμένη του έκφραση, δεν το βάζει κάτω όμως και μου λέει «Ε τι να κάνουμε, και τις δυο μηχανές στα χέρια και βάλε τώρα αυτή την τσάντα μέσα σε αυτήν».Και μου δείχνει τη φωτογραφική τσάντα μέσα στην τσάντα του λάπτοπ.Τον κοιτάω έντρομη «Πλάκα κάνεις έτσι?» του λεω «δε γίνεται αυτό που λες, η φωτογραφική τσάντα είναι επίτηδες χοντροκομμένα φτιαγμένη για να προστατεύει τις μηχανές και όχι για να διπλώνεται και να μπαίνει απο εδώ κι απο εκεί».

Δεν έκανε καθόλου πλάκα όμως.

«Είναι ο μοναδικός τρόπος για να περάσεις» μου λέει απλά και με ενα ψυχρό χαμόγελο.Αρχίζω λοιπόν κι εγώ να ξεφυσάω και να μουρμουρίζω και να προσπαθώ να κάνω αυτό που μου λέει.Φυσικά η τσάντα δεν χώραγε, ειδικά αφου η βάση της είναι σκληρή και άκαμπτη και προσπάθησα να τη βάλω με τη βάση προς τα πάνω και να τη σπρώξω μπας και γίνει κανα θαύμα και χωρέσει. «Εντάξει» μου λέει ο τύπος «δε χρειάζεται να το κλείσεις τελείως, απλά κράτα το έτσι να φαίνεται σα μια τσάντα».Και έτσι σηκώνομαι, παίρνω το λάπτοπ στα χέρια, κρεμάω και τις μηχανές στον ώμο, κρεμάω και την τσάντα στον άλλο ώμο και περνάω.Μα πόσο ηλίθιο είναι αυτό?Ήταν προφανέστατο οτι είναι μια τσάντα μέσα σε μια άλλη μισάνοιχτη τσάντα...

Και εκεί που προχωράω στο λαβύρινθο απο τις κορδέλες και κατευθύνομαι προς τον έλεγχο με τις ακτίνες, γίνεται ενα τσαφ και ανοίγει το ενα τρίτο του φερμουάρ που με κόπο είχα καταφέρει να κλείσω και να σου στο πάτωμα καλώδια, κι άλλα καλώδια και ντίσκμαν και η τσάντα η δέυτερη.Εκεί έχω αρχίσει πλεον να βρίζω αγανακτισμένη σε όσες γλώσσες γνωρίζω και αρχίζω να μαζεύω τα πραγματα μου απο το πάτωμα, κάθως ο κόσμος περνάει απο δίπλα μου για να προχωρήσει στην ουρά και με κοιτάει.Φτάνω τελικά στον έλεγχο με όλη μου την περιουσία στην αγκαλιά μου και μου βγάζουν κουτιά για το καθένα και αρχίζω να τα βάζω όλα σε κουτιά για να περάσουν απο τις ακτίνες.....Ένα κουτί για το λάπτοπ, ενα για τις μηχανές, ενα για τις τσάντες, ενα για το μπουφαν μου....ουφ!Και αφου λοιπόν περνάω τον έλεγχο και μου παίρνει κανα πεντάλεπτο μέχρι να μαζέψω όλα μου τα πράγματα και να τα βάλω στις θέσεις τους και πάλι, φοράω μπουφάν, παίρνω και πάλι τις δύο μου τσάντες και παω να συνεχίσω.Δεν προλαβαίνω όμως να κάνω δέκα βήματα και είναι άλλη ευγενική αγγλιδούλα που μου λέει να βγάλω τα παπούτσια μου παρακαλώ και μπροστά μου ενας χαμός απο κόσμο που στέκεται και βγάζει τα παπούτσια του και τα περνάει απο άλλο μηχάνημα με ακτίνες.Σε αυτό το σημείο πλέον με έχει πιάσει νευρικό γέλιο απο το γελοίο της κατάστασης και βγάζω τα παπούτσια μου και τα περνάω απο το μηχάνημα κουνόντας το κεφάλι μου.Ο τύπος που κάθεται και κοιτάει το μηχάνημα με βλέπει και κουνάει κι αυτός το κεφάλι και μου λέει οτι τα παπούτσια μου είναι πολύ ωραία εικόνα! (χεχε...αγγλικό χιούμορ?)
Μετά απο αυτό μπόρεσα να συνεχίσω κανονικά το ταξίδι μου...και ανυπομωνώ για την επόμενη φορά που θα πετάξω απο Λονδίνο για να δω τι καινούριο θα έχουν σκαρφιστεί τότε για την καλύτερη ταλαιπωρία των επιβατών....

18 Νοεμβρίου 2007

mumleri*



Μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες η σημερινή.
Κυριακή της μούχλας.
Απο τις μέρες που περνάνε και είναι σα να μην υπήρξαν ποτέ....μέχρι την επόμενη που θα ρθει.
Απο τις μέρες που στο ημερολόγιο είναι διάφανες και όχι πολύχρωμες σαν τις άλλες.
Αλλά μέρες είναι κι αυτές και χρειάζονται.Έστω και με τη μούχλα τους.

Και συνεχίζω να κολυμπάω στα κύματα της σκέψης μου.....
Και συνεχίζω....συνεχίζω...
Να μπλέκω
Να μπλέκομαι
Να ψάχνω
Να ψάχνομαι
Να μπερδεύω
Να μπερδεύομαι
Και να γουστάρω όμως


Και πάλι απο την αρχή.......

17 Νοεμβρίου 2007

* X A !


. . .

Πως αλλάζουν οι διαθέσεις ρε γαμώτο?!


Τη μια μέρα έτσι, την άλλη γιουβέτσι.


Την άλλη σαλαλαλαααααα!!!!


Γιούχου!


Τον τελευταίο καιρό νιώθω σαν τραίνο που ανεβοκατεβαίνει τα βουνά.
Και
ο μικρός εαυτούλης μου μέσα, σε μια γωνίτσα καθισμένος ταρακουνιέται.....

Πάνω..................Πάνω..................Πάνω

.............-κάτω.................-κάτω.................-κάτω.


*


*


*


Είναι καιρός αλλαγών δε λεω...


Βρέχει και δεν ξέρεις τι θα κατεβάσει.....(έτσι δε λένε?)



Ζε νε σε πα.......Jusq'ici tous va bien..... (υποθέτω)







Π α ω π α ω . . . . στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα...λαλαλαααααα!!!







Ένα είναι σίγουρο......




















.....πως Γ Ο Υ Σ Τ Α Ρ Ω ! ! ! !

15 Νοεμβρίου 2007

c o n f u s i o n *



Χμ...συννεφιά έξω.Τι πρωτότυπο.
Άργησα να ξυπνήσω γαμώτο.
Που είναι η λίστα με τις δουλειές?

Χμ καλά καλά...
Άνοιγμα υπολογιστή και πάμε.
Μουσικούλα.
Βλόγκινγκ.
Μέιλς.
Γαμώτο γιατί δεν παίζει τη μουσικούλα μου το ποδκαστ?
Γκρρρρ....
Χάζεμα απο δω κι απο κει.
Για να δούμε τι καλό παίζει στην πόλη τις προσεχείς ημέρες.
Χμ....φεστιβάλ ντοκυμαντέρ.
Συναυλία.
Εκδηλώσεις για την έναρξη της χριστουγεννιάτικης περιόδου.
Χμ....
Ωπ μέιλ.Για να δούμε....
...ο συγκάτοικος...έφτασε στην Τενερίφη λέει.
Μάλιστα μάλιστα.
Γι αυτό ταιριάζουμε σαν συγκάτοικοι.
Τη μέρα που επέστρεφα εγώ το μεσημέρι, αυτός είχε φύγει το πρωί.
Έχουμε ήδη κάτι μήνες να βρεθούμε και τώρα θα τα πούμε του χρόνου.
Λαλαλααα....
Μα τι κάνω?
Έχω του κόσμου τη δουλειά να κάνω στο κομπιούτερ ρε γαμώτο και κάθομαι και χαζεύω.
Πρέπει να τα παραδώσω τέλος του μήνα.
Ουφ θα προλάβω?
Όχι φυσικά αν συνεχίσω να χαζολογάω έτσι...
Ωπ μήνυμα.Πάμε για καφέ αύριο?
Ε....ξέρω γω.Πάμε το Σάββατο καλύτερα.Όλα μαζί όπως βλέπω το Σάββατο.
Έχει και ενα ταινιάκι που θέλω να δω....και παρτάκι μετά.
Πω πω να πάρω και την Κ. να της πω οτι γύρισα πρέπει.
Ωχ και την Π.
Ωπ.Κι άλλο μήνυμα.Η Τ...έκλεισε εισητήρια για να ρθουν για πρωτοχρονιά λέει.Γαμώ.Οπότε πάνε τα σχέδια για πρωτοχρονιές στην Ελλάδα και εν συνεχεία στη βου Ελλάδα.
Καλύτερα.Δεν ήθελα βασικά να κατέβω για ακόμα μια πρωτοχρονιά στην Αθήνα.Μόνο για τα ραγκουτσάρια θα κατέβαινα αλλά αυτά άλλη φορά.
Ωραία ωραία....
Τι ωραία?!Κάτσε δούλεψε λέμε!
Μουσικούλα λαλαλαααα......
Μα γιατί δεν παίζει το ποδκαστ?
Ωχ συγκεντρώσουουου.....!
Πωπω πρέπει να βάλω και πληντύριο.Να παω κάτω να κλείσω ώρα.
Ουφ βαριέμαι.
Πρέπει να τακτοποιήσω και το σπίτι που είναι μπάχαλο.
Ωπ.Τηλέφωνο.
Ε?
Α....Μια φίλη της μάνας μου.Άτομο.Θέλει να με καλέσει να κάνω μαζί τους Χριστούγεννα στο Århus.Χμ......πα μαλ, πα μαλ.....για να το σκεφτούμε....Έλεγα να παω Σουηδεία....Καλά θα ξαναμιλήσουμε.
Γουστάρω.
Μα τι κάνω?
Ακόμα δεν έχω ξεκινήσει να δουλεύω και πως θα τα προλάβω αν συνεχίσω να χαζολογάω έτσι.
Ουφ δεν με αντέχω άλλο.Είναι αδύνατο να με μαζέψω και να με βάλω σε μια σειρά.
Πρέπει νομίζω να αναπτύξω έναν μικρό Χίτλερ μέσα μου να μου δίνει εντολές και να με βάζει στη θέση μου γιατί έχω αρχίσει και ξεφεύγω επικίνδυνα...
Λοιπόν τέλος.
Ράους!
Θα τα πάρω με τη σειρά...
Μουμπλε μουμπλε....
Χμ.
Παω για το πληντύριο.
Μετά να φτιάξω την κατάσταση λιγάκι εδώ στο γραφείο για να είμαι πιο άνετα.Να φέρω και την καλή καρέκλα απο μέσα για να μη με πιάσει η μέση μου τόσες ώρες καθησιό.
Να κάνω και την αίτηση για εκείνη τη δουλειά...
Μουσικούλα....
Καφεδάκι.....
Και πάμε.
Δουλειά!


Ουφ επιτέλους.
(....ελπίζω)




Ωπ...Μήνυμα......

back to the base*

Yeah!



Λοιπόν ωραία είναι να επιστρέφεις σπίτι σου....

Κι ας έχει θερμοκρασίες γύρω απο το μηδέν που σου παγώνουν τα μάγουλα, το κούτελο και τα δάχτυλα καθώς τρέχεις με το ποδήλατο.

Κι ας ξαναβγάλαμε τα ίδια και τα ίδια στις εκλογές.

Και Χριστούγεννα πλησιάζουν και η πόλη φωτίζεται και στολίζεται.Και μάλλον θα μείνουμε κι εμείς εδώ να στολιστούμε μαζί της.

Και φίλοι ξαναβρισκόμαστε.Και τα πάρτυ έμαθα οτι ετοιμάζονται.

Και εγώ πρέπει να κλείσω αυτή τη στιγμή το πι-σι και να πάω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω το πρωί να κάνω τις δουλειές μου γιατί αλλιώς ζήτω που καήκαμε. όλε!

. . .


Ωραία.Μια νεα εποχή ξεκινάει.Και εντός μπλογκ αλλά και εκτός θέλω να ελπίζω και να πιστεύω.Πίνω λοιπόν στην υγειά αυτού και στην υγειά σας λαλαλαααα...



Για πάμε για πάμε......








Τραλαραλαραααα......γιουχουου!!!

11 Νοεμβρίου 2007

μου αρεσουν οι πολεις που εχουν γλαρους



Έχει πλάκα....να κάνεις βόλτα στο Hoe και να χαζεύεις τους γλάρους που πετάνε απο πάνω σου, που παίζουν δίπλα σου στα γρασίδια, κάτω απο τον φθινοπωρινό ήλιο του Νοέμβρη και χαζεύοντας τη μαγευτική θέα προς τη θάλασσα...

Είμαι στο Plymouth.Ωραία είναι.Εγώ καλά περνάω πάντως.Μου αρέσει η αγγλική επαρχεία.


Το ταξίδι της επιστροφής έχει ξεκινήσει...και αυτό με ηρεμεί κάπως.Ναι νομίζω πως έχω αρχίσει και ηρεμώ.Οι σκέψεις στο κεφάλι μου αρχίζουν να μπαίνουν σε ενα ρυθμό σιγά σιγά και ίσως να βρω και μια άκρη σύντομα.Αν πάλι όχι δε με νοιάζει.Νομίζω πως το παίρνω απόφαση σιγά σιγά πως τα επόμενα χρόνια θα είναι οτι να'ναι.Και εφόσων το παίρνω απόφαση δε με χαλάει.Πάμε.Γιούρια!


Είμαι στην Αγγλία, κάθομαι μπροστά απο εναν υπολογιστή και ψάχνω για δουλειά στη Δανία, ενω σκέφτομαι το ενδεχόμενο για πρωτοχρονιάτικα γλέντια στη βόρεια Ελλάδα....


Αυτά είναι!


Λαλαλαλαλαααααα!!!!




Me gusta!

05 Νοεμβρίου 2007

DestrΟy mOdern arT....Yeah!

Κυριακή 4 Νοέμβρη, προτελευταία μέρα στην Αθήνα και ξυπνάω μεσημεράκι μετά απο πολύ καλό Σαββατοβραδυνό πάρτυ και με όρεξη για βόλτες στη συννεφιασμένη Αθήνα.

Και αποφασίζουμε με κάτι φίλους να πάμε στην μπιενάλε, Destroy Athens και τα λοιπά.

Λοιπόν φιλότεχνη είμαι γενικώς πολύ και η τέχνη σε όλες τις μορφές της είναι ενας σημαντικός τομέας στη ζωή μου.Μάλιστα για αρκετά χρόνια φλέρταρα με την Καλών Τεχνών, μέχρι που αποφάσισα οτι δεν με ψήνει καθόλου να μπλεχτώ σε τέτοιους κύκλους.Κάθε φορά που βγαίνω απο τέτοιες εκθέσεις, συνήθως ξεφυσάω με ανακούφιση και λέω, μαλάκα καλά που δεν ασχολήθηκα με το θέμα και δεν έγινα ΚαλλιτέΧνης γιατί ή δεν θα μπορούσα να συγχρονιστώ με την πορεία της σύγχρονης τέχνης ή θα είχα γίνει κι εγώ ενας απο αυτούς που κράζω και δεν θα το ήθελα καθόλου αυτό για τον εαυτό μου να ξεφύγω με τέτοιο τρόπο.

Με λίγα λόγια έφυγα απο την έκθεση έτοιμη να ξεράσω.

Ευτυχώς και οι άλλοι ήταν το ίδιο σοκαρισμένοι με μενα και δεν ένιωσα ο εξωγήινος της παρέας.Στο 80% της έκθεσης ένιωσα οτι δεν καταλάβαίνω “τι θέλει να πει ο ποιητής”.Απο αρκετά βιντεάκια έφυγα τρέχοντας και συγκεκριμένα απο την προτελευταία αίθουσα έφυγα ουρλιάζοντας....και δεν κάνω καθόλου πλάκα όταν λέω οτι έφυγα ουρλιάζοντας.Κανονικά.Μα συγγνώμη αλλά πολύ θα το ήθελα να μου εξηγήσει κάποιος πως ακριβώς είναι τέχνη ενας ισλανδός που την παίζει έξω απο το ανοιχτό παράθυρο ενος αμαξιού ή ένας ψυχοπαθής που κόβει το αυτί ενος τύπου και μετά με ενα χωνί βάζει μέσα ενα σκαθάρι που πάει και το ρουφάει μετά απο το άλλο αυτί σε ενα αηδιαστικό δωμάτιο με αίματα παντού και ενω νωρίτερα ο ίδιος τύπος έτρωγε τυράκια και ντομάτες με την κορούλα του? (Ναι απο αυτό το βίντεο έφυγα ουρλιάζοντας!)

Μα πραγματικά δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί πρέπει εμείς να τρώμε στη μάπα τη μαλακία που δέρνει τον καθένα και μάλιστα πλασαρισμένο σαν σπουδαία τέχνη.

Είδα βέβαια και 5-6 πολύ αξιόλογα έργα που έκατσα και τα θαύμασα, αλλά το βρίσκω απαράδεκτο σε μια τέτοια έκθεση να μετράς τα αξιόλογα έργα στα δάχτυλα του ενος χεριού και όλα τα υπόλοιπα να είναι πολύ μέτρια ή μάπες!

Έχω καταβάλει προσπάθειες και στο παρελθόν να προσπαθήσω να καταλάβω που το πάνε οι σύγχρονοι καλλιτέχνες και τι σκατά γίνεται στο κεφάλι τους, και αλήθεια έχω προσπαθήσει πολύ να τους καταλάβω, αλλά πλεον έχω κουραστεί και αρνούμαι να χαλάω το χρόνο μου για τον καθένα που έχει χάσει την μπάλα και νομίζει οτι παράγει θαυμαστό έργο για την σύγχρονη κοινωνία.

Σε κάποια σημεία της έκθεσης βρέθηκα να παρατηρώ και να θαυμάζω περισσότερο την αρχιτεκτονική και το χώρο σε αυτό τον υπέροχο χώρο το Γκάζι, παρά τα “έργα” των “καλλιτεχνών”.

Τελικά έφυγα απο την έκθεση τρέμοντας απο τα νεύρα μου.

Έλεος!!!

Show mercy to the people ναουμ.


*

*


*

Μετά απο βόλτα στη βροχή, φαγητό και το απαραίτητο γλυκάκι, κατέληξα στα Εξάρχεια σε ενα μπαράκι που παίζει μουσική μια φίλη και έπινα το ποτάκι μου στο μπαρ κάνοντας της παρέα.

Νέκρα η Αθήνα Κυριακή βράδυ.

Ωραία.

Ηρεμία.

Και οι σκέψεις στο κεφάλι μου το γλέντησαν κι απόψε.

Μια πολύ όμορφη τύπισα καθόταν μόνη της στο μπαρ και έπινε ουίσκια με ενα θλιμμένο βλέμμα χαμένο στο άπειρο.Ο μπάρμαν είχε πάει και είχε κάτσει δίπλα της και προσπαθούσε συνέχεια να της πιάσει την κουβέντα.Ενοχλητικός τύπος.Ούτε να πνίξει τη μελαγχολία του σε ενα ποτό δεν μπορεί κανείς με την ησυχία του....

Έφυγα και ξεκίνησα να περπατάω διασχίζοντας το Κολωνάκι.Μου αρέσει πολύ να περπατάω στην Αθήνα τη νύχτα.Τις περισσότερες φορές γυρνάω σπίτι με τα πόδια.

Στη Ναυαρίνου χαμηλά οι πουτάνες.Καθώς βλέπω ενα αμάξι σταματημένο συνειδητοποιώ πόσο αδιανόητο μου φαίνεται αυτό που κάνουν αυτές οι γυναίκες.Που στέκονται εκεί όλη νύχτα και περιμένουν το μαλάκα για ενα απρόσωπο, ανευ συναισθήματος σεξ.Τα λεφτά και δρόμο.

Σκέφτομαι οτι αν περνούσα εγώ με το αμάξι και αντί για γυναίκες υπήρχαν άντρες, δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσω και να βάλω εναν απο αυτούς στο αμάξι μου για να τον πληρώσω για να με γαμήσει (μα πως μιλάω έτσι?!).

Χωρίς πλάκα, η κοινωνία στην οποία ζούμε είναι άρρωστη έτσι?

Προχωρόντας στο Κολωνάκι χαζεύω όλες τις γκλάμουρους βιτρίνες των μαγαζιών που στολίζουν τον άδειο δρόμο.Μεγαλεία ρε πούστη!Αυτά είναι!

Περνάω με γρήγορο βήμα την πλατεία και παω για το αγαπημένο μου κομμάτι της διαδρομής.Ηρόδου Αττικού.Ο Βασσιλικός κήπος στα δεξιά, δροσούλα, ηρεμία και η υγρασία να σε ανατριχιάζει.Το μόνο κακό είναι αυτοί οι μπάτσοι που στέκονται και σαχλαμαρίζουν πάντα και χαλάνε την όλη ατμόσφαιρα του χώρου.

Περνόντας μπροστά απο τον πρώτο τσολιά γυρνάω και τον κοιτάω, έχει κλειστά τα μάτια....κοιμάται όρθιος!Τι τραβάνε κι αυτοί οι καημένοι...


Απο πόση μαλακία απαρτίζεται ετούτος ο κόσμος ε?

Νομίζω ποτέ δε θα σταματήσω να εκπλήσομαι με αυτό.

Μάλλον επειδή απλά δεν το χωράει το χαζοκεφαλάκι μου.....



Αχ ωραία μετά απο τόσο καιρό απουσίας απο το μπλόγκινγκ νομίζω οτι ξαναβρίσκω δυναμικά τη φόρμα μου και πάλι.Χα!Λαλαλαλαααααα....!!!!




Δυναμίτης!


Μπουρλώτο και φωτιά στα αστικά κέντρα!





όλε!!!

29 Οκτωβρίου 2007

κουκου!

Αλόρα....Νοέμβρης κοντεύει κι εγώ ακόμα να γυρίσω σπίτι μου.Ήρθε ο καιρός μου όμως και θα γυρίσω και θα συμορφωθώ (σαλαλαλααααααα....!!).Γκουχου γκουχ.

Είμαι σα χαμένη γενικότερα αλλά γουστάρω.

Ο αδερφός παντρέυτηκε και το γλεντάγαμε καμιά βδομάδα.Στην όμορφη Κάρπαθο με λύρες και λαούτα.Με τσίπουρα και κρασιά και με τρελοθείες να σέρνουν τους χορούς και να θέλουν να προξενέψουν κι εμένα με κανα γιο τους.Τη γλίτωσα.όβερ.
Ζήσαμε μπορώ να πω πολύ όμορφες στιγμές, απο αυτές που τις θυμάσαι για μια ζωή γιατί είναι τόσο αληθινές που μοιάζουν με όνειρο ή με παραμύθι.Σε ενα μόνιμο παραλήρημα, μια μόνιμη μέθη, μες την αγάπη.
Λαλαλαααα....
Το μωρό μας είναι τεσσάρων μηνών και ετοιμάζεται για τον πέμπτο.Εγώ το έχω τελικά για τον ρόλο της τρελοθείας μιας και κάθομαι και χαϊδεύω την κοιλιά και μιλάω στο ανίψι μου και τρελένομαιιιιιιι.......οεο!!

Κατά τ'άλλα τον τελευταίο μήνα τον πέρασα όλο στο νησάκι μου με αγαπημένους φίλους που ομολογώ οτι δύσκολα τους αποχωρίστηκα.Ήρθε η ώρα όμως να υπερισχύσει η λογική και να επιστρέψω στο σπιτάκι μου που με περιμένει και να αφήσω τα πολλά σαλαλαλαα γιατί λίγο ήθελα και ήμουν έτοιμη να τα βροντήξω όλα και να μετακομίσω μόνιμα στο νησί.
Καθόλου δε με χαλάει βεβαίως μιας και το νησί είναι πανέμορφο και μες την ενέργεια, έχω εκεί τους φίλους μου, τα χωραφάκια μας, τα σπιτάκια μας, τα γατάκια μας, το μπαράκι μας, τη θάλασσα και την ηρεμία μας.Νομίζω οτι θα γίνει κι αυτό βέβαια κάποια στιγμή, αλλά για την ώρα λέω να επιστρέψω στας Ευρώπας και οτι μέλει γενέσθαι.

Έτσι λοιπόν κάνω μια ολιγοήμερη στάση στας Αθήνας για σοσιαλάιζινγκ, να δω όλο τον κόσμο που παραμένει σε αυτό το χάος, να δω κάποια αγαπημένα πρόσωπα, να θυμηθώ όμορφες στιγμές, να χαρώ που δε μένω πια σε αυτή την πόλη, να τα πω λιγάκι με τ'ανήψι μου και μετά.......τραλαλαλααα.......ε μετά μωρέ θα πάω για μια βδομαδούλα στην Αγγλία, να επισκεφθώ τον κολλητό μου και να κάνω τις βόλτες μου στις βρετανικές εξοχές....ε και έπειτα πλέον τα κεφάλια μέσα και επιστροφή στο σπιτάκι μετά απο παράταση δυο μηνών βέβαια, αλλά δε βαριέσαι.Τα σχέδια είναι για να ανατρέπονται και η ζωή για να τη ζούμε, να την ξεζουμίζουμε και να τη ρουφάμε μέχρι τελευταίας σταγόνας.

Σλουρπ!

Χα!

Έτσι λοιπόν για ακόμα μια φορά αυτό το βλογκ πέρνει παράταση και η νεα σεζόν για εμάς θα ξεκινήσει μέσα Νοέμβρη, με νεο υλικό, νεες μουσικές, ιδέες, λαλαλαααα και ανανέωση βρε παιδί μου.

Έτσι.

















Γιούχουουου!!!!!

10 Σεπτεμβρίου 2007

που, ποιος, πως....ααααααααα!!!!!!Λαλαλααααα!!!!!

Ναι ναι είμαι χαμένη, είμαι μια χαμένη το ξέρω....
Θα προσπαθήσω σύντομα να ασχοληθώ όπως πρέπει με τούτο το μπλογκάκι....
Ναι είμαι ακόμα στο νησί.
Και δεν ξέρω και για πόσο ακόμα...
Λαλαλαλααααααα.....ωραία που ναι η ζωή όταν δεν έχεις σκοτούρες.

Ωραία που είναι η ζωή εδω στο μακρινό νησί που δεν έχεις επαφή με το τι γίνεται γύρω σου....

Έχω ξεχαστεί.

Παω να συνεχίσω τις βόλτες μου σε φθινωπορινά τοπία.Παω να συνεχίσω τα γλέντια σε δροσερές βραδυές.Παω να παντρέψω τον αδερφό μου σε τρικούβερτο γλέντι........Και θα επανέλθω.


Φιλώ σας!Λαλαλαλαααα.....!!!

27 Ιουλίου 2007

ουουουουου...!!!!!!

Γιούχουουουουου...!!!!

Κανονικά γιούχου όμως ε....
Έχω χαθεί, είμαι απαραδεκτη το ξέρω.
Έχω χάσει πάσα επαφή με το ίντερνετ.
Ήμουν και ενα μήνα τώρα στας επαρχείας όπου εργαζόμουν δίχως πρόσβαση στις ευκολίες του σύγχρονου τρόπου ζωής (...ε πως τα λέω ε?....προσπαθώ να δικαιολογηθώ τώρα αν δεν έχετε καταλάβει...)

Λοιπόν...πω πω πάει ένας ολάκερος μήνας ε?
Αγαπητά μου παιδιά έχω ξεφύγει και τώρα έχουν γίνει τόσα πολλά που δεν ξέρω τι να πρωτογράψω....λοιπόν πάμε μια γρήγορη.....
Ναι πέρασε ενας μήνας γεμάτος κουραστική δουλειά μες τη ζέστη, αλλά και γεμάτος όμορφες στιγμές και καλό φαι και ωραίο κόσμο και βόλτες στην επαρχεία και έρωτες και λύπες και απολα αμε.

Τον καύσωνα με το ζορι τον παλεύω και το γεγονός οτι όλες οι εμορφιές της Ελλάδας καταστρέφονται απο τις φωτιές προσπαθώ να μην το σκέφτομαι γιατί θα φρικάρω και θα πάω να πέσω κι εγώ σε μια φωτιά να ησυχάσω.....
Χθες ήμουν με μια φίλη που γύρισε μετά απο ενα χρόνο στο εξωτερικό και οταν πήρε τηλέφωνο την οικογένεια της που μένει σε ενα χωριό ορεινά του Άργους, το μόνο που πρόλαβε να ακούσει ήταν το ανίψι της να λέει "Θεια καιγόμαστε" και τη νύφη της να πέρνει το τηλέφωνο και να λεει "Προσπαθούμε να σώσουμε το σπίτι" και μετά να κόβεται η γραμμή.
Έφυγε σήμερα να πάει να βρει την οικογένεια της και να αντικρύσει το μέρος που μεγάλωσε, όπως δεν το έχει ξαναδεί...όλη την ομορφιά μεταμορφωμένη σε μαύρη στάχτη...

Έχει μαυρίσει και η ψυχή μου με όλα αυτά...

Ουφ.Τελοσπάντων κόβω την μαυρίλα και προχωράω.
Θα σας ξαναφείσω για άλλον ένα μήνα.Τώρα πάω διακοπές.Όλε!
Πέρνω την Κυριακή το καραβάκι και πάω μακρυά μακρυά στο νησάκι μου στα Δωδεκάνησα να ησυχάσω.Δεν θέλω να ακούω τίποτα, δε θέλω να βλέπω κανέναν, θέλω να κάνω οτι γουστάρω.
Και πολύ γουστάρω.Μερικές μέρες είμαι πάλι στην Αθήνα και φρίκη, φρίκη, φρίκη...!
Παω λοιπόν να δω τα φιλιαράκια μου στο νησί και να τους χαρώ που έχω καιρό να τους δω.Πάω να βρω την ηρεμία στο χωράφι, μακρυά απο τον πολιτισμό, να ρίξω τις βόλτες μου στο βουνό και τις βουτιές μου στα σκουρο μπλε παγωμένα νερά των Δωδεκανήσων.
Ένα όνειρο......λαλαλααααα......ενα όνειρο που είναι πραγματικότητα.

Και για το τέλος άφησα τα καλύτερα νεα, τα οποία τα έχω μάθει απο προχτές και τραγουδάω και χοροπηδάω στο δρόμο και λαλαλααα......Θα γίνω θεια!!!!
Ω ναι ω ναι τι ωραία!!!!
Η κοπελιά του αδερφού μου είναι έγκυος και τα παιδιά γουστάρουνε και θα το κρατήσουνε και μιας και πήραν φόρα λένε να ρίξουν κι ενα γάμο το Σεπτέμβρη με ενα γλεντι τρικούβερτο στο νησί κι εγώ μόνο που δεν έχω φτιάξει πανό ακόμα να κυκλοφορώ στην πόλη.....θα γίνω θειαααααα!!!!Ω τι ευτυχία!!!!

Λαλαλααλαλααααα....!!!!!
Αυτα εν ολίγοις και στα γρήγορα....πρέπει να φύγω τώρα.Ελπίζω και εύχομαι να είστε όλοι καλά, να περάσετε ενα ομορφο υπόλοιπο καλοκαιριού και .......ραντεβού το Σεπτέμβρη!!!!

24 Ιουνίου 2007

απο την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα...

Όλα ωραία, όλα καλά, αλλά μακρυά κι αγαπημένοι!

...Τις πρώτες μέρες στην Αθήνα λοιπόν γελούσα και το διασκέδαζα με οτι έβλεπα γύρω μου.
Καλά αρχικά με το που έφτασα κάτι με είχε πιάσει και δεν ήθελα να βγω μόνη μου απο το σπίτι.Μεγάλο σοκ έφαγα όμως.Πήρα τελικά την κολλητή μου να έρθει να με πάρει απο το σπίτι γιατί μόνη φοβόμουν να βγώ.
Τις πρώτες μέρες τα κοιτούσα όλα και όλους σα να ήμουν εξωγήινος.Ακούγομαι ίσως λίγο υπερβολική αλλά πραγματικά κυκλοφορούσα σαν ούφο στους δρόμους, στο μετρό, παντού, κοιτάζοντας γύρω μου με ανοιχτό το στόμα.
Με την κίνηση και τον τρόπο οδήγησης στην αρχή γελούσα, αλήθεια ξεκαρδιζόμουν...ε μια δυο μέρες και μετά άρχισα να εκνευρίζομαι.

Σε γενικές γραμμές είμαι σα χαμένη.Ξυπνάω το πρωί και κόβω βόλτες απο δωμάτιο σε δωμάτιο μη ξέροντας τι να κάνω.Τελικά κάποια στιγμή φρικάρω και πέρνω τους δρόμους.Έχω τρελαθεί στις βόλτες.Δεν ξέρω κι εγώ πόσες διαδρομές έχω κάνει μες την Αθήνα απο τη μέρα που ήρθα.Έχω δει όμως φίλους και γνωστούς και το έχω χαρεί.

Το βράδυ όμως είναι ωραία...ειδικά αυτό τον καιρό είναι ωραία η πουτάνα η Αθήνα τα βράδυα.
Τι συναυλίες, τι παραστάσεις, τι κρασάκια και γλεντάκια, τι μουσικές, τι βόλτες ατελείωτες με τα πόδια στους πεζόδρομους.
Ο κόσμος μου τη δίνει βέβαια καμιά φορά...αλλά υπάρχει και όμορφος κόσμος.

Τις πρώτες μέρες στο δρόμο χαμογελούσα στον κόσμο...με κοιτούσαν περίεργα και συνέχιζαν τη μίζερη διαδρομή τους.Γαμώ τη μιζέρια σας!
Την Ελλάδα την αγαπάω, τη λατρεύω.Αλλά αυτή τη μιζέρια και αυτό που σε κοιτάνε όλοι απο πάνω εως κάτω και σε σκανάρουν με το βλέμμα τους δεν το μπορώ.Παλιά το είχα συνηθίσει και δε με ενοχλούσε τόσο, αλλά τώρα το έχω ξεσυνηθίσει και δεν το μπορώ βρε παιδάκι μου!Δεν το γουστάρω πως το λένε.

Ωραία η Αθήνα.Με μεγάλωσε.Την αγάπησα και τη μίσησα εξίσου.Αλλά μακρυά και αγαπημένοι.Σήμερα είμαι δέκα μέρες εδώ και ηδη η πόλη με πνίγει.Παω να φύγω.Αύριο κι όλας.Για δουλειά βέβαια φεύγω και ξέρω οτι με περιμένει ενας δύσκολος μήνας με πολύ δουλειά και μες το λιοπήρι, αλλά τουλάχιστον δε θα είμαι στο χάος της πόλης.Θα ψήνομαι στη ζέστη της Αιτωλοκαρνανίας...μουαχαχαχααααα

Ρε παιδιά τι ζέστη ειν'τούτη!Απαπαπααα...Περιτό να πω οτι κυκλοφορώ σαν αποβλακωμένη όλη μέρα και ξυπνάω το βραδάκι που πέφτει μια δρόσια.Σήμερα όμως δεν παλεύεται.

Ωραία είναι να έχεις ανθρώπους να σε αγαπάνε.Ωραία είναι να μπορείς να χαθείς στις μυρωδιές μιας αγκαλιάς.Ωραία και η Αθήνα μας αλλά εγώ δεν την αντέχω άλλο....σιγοτρώει τις ψυχές των κατοίκων της...το βρίσκω αφύσικο το να ζει τόσο πολύς κόσμος σε ένα μέρος και ειδικά σε ένα τέτοιο μέρος που δεν αναπνέει...είναι αφύσικο λέμε....εγώ την κάνω!



Τα φιλιά μου σε όλους!Έχω χαθεί το ξέρω...αλλά θα μείνω χαμένη για λίγο...ελπίζω στην κατανόηση σας...ψιτ και που'στε....Λαλαλαλαλαλαλααααααα!!!!!!

13 Ιουνίου 2007

8 months of lalalaaaa...*

Αυτό ήταν λοιπόν...το δωμάτιο άδειο να με περιμένει μέχρι να επιστρέψω και εγώ μες την παραζάλη ακόμα της αρρώστιας (όχι πυρετό δεν έχω πια, κάτι ηλίθιους πονοκεφάλους μόνο και μια ενοχλητική αδυναμία) προσπαθώ να στριμώξω τα πράγματα στην αποθήκη στη σοφίτα.


Συμμαζεύοντας το δωμάτιο μου έκανα ένα ταξίδι στη χρονιά που πέρασε.Στα χαρτιά που έχουν αποτυπώσει τις σκέψεις μου, στα γράμματα, στις φωτογραφίες, στις μουσικές, στις ζωγραφιές.
Ανάμικτα συναισθήματα με κατακλίζουν.
Θέλω και δε θέλω να φύγω.
Τώρα είναι η καλύτερη εποχή εδώ πέρα.Μια έκρηξη χρωμάτων, μουσικών και μυρωδιών.Και χαμόγελων ευτυχίας βεβαίως βεβαίως.
Απο την άλλη οσο κι αν εδώ είναι το σπίτι μου πλέον, μου έχουν λείψει και κάποια πρόσωπα και κάποιες καταστάσεις απο Ελλάδα.Χαίρομαι που θα επιστρέψω για διακοπές αλλά φοβάμαι κι όλας....Πάει καιρός...Έφυγα και τα τίναξα όλα στον αέρα.....Τώρα όμως ήρθε η ώρα να επιστρέψω και να τα αντιμετωπίσω όλα και να τα βάλω στη θέση τους.Δεν είναι εύκολο.Ιδίως όταν δεν μπορώ να βάλω τον εαυτό μου στη θέση του...Πρέπει όμως να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας που και που.
Φεύγοντας νόμιζα οτι τα προβλήματα λύθηκαν ή οτι θα λύνονταν απο μόνα τους όσο έλειπα.Δε νομίζω ότι έγινε κάτι απο τα δύο.Νομίζω όμως οτι το διάστημα που πέρασα εδώ στη μοναξιά μου που εγώ διάλεξα, θα με βοηθήσει για μια πιο ώριμη και ψύχραιμη αντιμετώπιση των όποιων καταστάσεων.

Αν προσπαθείς να πετύχεις ηρεμία σταματόντας την κίνηση,
μια τέτοια ηρεμία θα είναι πάντα σε κίνηση.

Ωραίο να ακολουθείς τα όνειρα σου και να μπορείς να βουτήξεις στο κενό χωρίς να σε πολυνοιάζει το που και πως θα προσγειωθείς.Όταν όμως οι πράξεις σου έχουν αντίκτηπο και πληγώνουν έναν άλλο άνθρωπο και εν συνεχεία και τον εαυτό σου, πρέπει μετά να μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια αυτό τον άνθρωπο και να του εξηγήσεις...(.....τι? )
(είναι άσχημη η πίκρα που σου μένει όταν ακούς τα λόγια που είπες και δεν είσαι σίγουρος αν όντως τα εννοείς αυτά που βάζεις τον εαυτό σου να πει... )

Πρέπει πρώτα να κοιτάξεις στα μάτια τον εαυτό σου.Να κενώσεις την ψυχή σου, να την απλώσεις στο πάτωμα και να αρχίσεις να ξεδιαλύνεις, να καθαρίζεις απο ψεύτικα χρώματα και να προσπαθείς να διακρύνεις τα πραγματικά χρώματα.Έπειτα πρέπει να έχεις τη δύναμη να δεχτείς αυτά τα χρώματα, να τα συνειδητοποιήσεις και να παλέψεις γι αυτά με κάθε τρόπο.

Πριν οκτώ μήνες άφησα το Ελ.Βενιζέλος με μια δύναμη απίστευτη, που το μόνο που έχει κάνει εδώ πέρα είναι να δυναμώνει όλο και περισσότερο.Γιατί όταν κάνεις το σωστό το ξέρεις και σε γεμίζει....όταν σου πει η ψυχή σου τι ζητάει όλοι οι θόρυβοι σιωπούν.

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε.Σίγουρα, όμως κάθε αρχή και όμορφη θα συμπληρώσω εγώ.Γιατί ότι περνάει γίνεται παραμύθι και ότι είναι να έρθει γίνεται όνειρο.
Πέρασε ένας χειμώνας όμορφος σε γενικές γραμμές.Με γέλια και με κλάματα.Με ατέλειωτες πονεμένες βραδυές και άπειρες στιγμές ευτυχίας.Με φίλους παλιούς αγαπημένους και καινούριους.Με γράμματα, με τηλέφωνα, με ταξίδια όλο και ομορφότερα, με επισκέψεις άλλες μπερδεμένες και άλλες χαρούμενες.Λαλαλαααα...

Το μόνο που μπορώ να πω κοιτώντας πίσω είναι οτι σίγουρα έμαθα πολλά και κυρίως για τον εαυτό μου.Τον είχα χάσει...και νομίζω οτι αυτό ήταν που με τρόμαξε και με ώθησε στη φυγή.Ήταν φυγή του ονείρου όμως οπότε χαλάλι. Το οτι έχω τη βάση μου πλεον εδώ και οτι θα επιστρέψω μου δίνει δύναμη. Τώρα τι θα ακολουθήσει δεν ξέρω...Ξαναβρήκα τον εαυτό μου όμως και θα με βοηθήσει να τα αντιμετωπίσουμε μαζί...ψύχραιμοι και λαλαλαααα.....όλε!

Και τώρα μετά απο 8 μήνες θα φτάσω και πάλι στο Ελ.Βενιζέλος.....Και έπειτα, πέρα απο τα παλιά κι αγαπημένα, σαν να μην πέρασε μια μέρα, θα βρεθώ αντιμέτωπη και με καινούριες καταστάσεις που δημιουργήθηκαν και εξελίχθηκαν ενόσω εγώ ήμουν απούσα...πως θα τις αντιμετωπίσω ή θα με αντιμετωπίσουν δεν ξέρω...είδωμεν.

Λαλαλαααα....τραλαλαααα......

Και φτάνω για ακόμα μια φορά να λέω....μα πότε πέρασε αυτός ο χρόνος?Πότε έγιναν όλα αυτά?Πότε έκλαψα και πότε γέλασα?Πως μου τη δίνει αυτό το πράγμα....αυτό το «πότε πέρασε αυτός ο χρόνος».Και γιατί έχω την εντύπωση οτι όσο μεγαλώνω τα χρόνια περνάνε όλο και πιο γρήγορα?
Για πότε ο μήνας έγινε εβδομάδα, η εβδομάδα μήνας και όλα μαζί μια στιγμή....μια στιγμή που θα φυσήξω και θα χαθεί κι αυτή μαζί με τις άλλες, στις σκόρπιες σημειώσεις μου εδώ κι εκεί.

Όπως και να χει....μικρή σημασία έχει πια.Λαλαλααα....

Για αρχή πάμε για πάρτυ, ρακομελάκια και συναυλίες......λαλαλαααα....μεζεδάκια...λαλαλααα...
...κρασάκια.....λαλαλαααα....μπανάκια......λαλαλαααα...
....φιλαράκια......λαλαλαααα.....


*


*


*





Τα χειμωνιάτικα στο πατάρι, τα καλοκαιρινά στο σακίδιο και...


Απογιώνομαιαιαιαιαι....!!!!




(ελπίζω απλά να μην προσγειωθώ απότομα)

11 Ιουνίου 2007

ζέστηηηηηη....

Απαπαπααααα....

Βαϊ βαϊ βαϊ

Αυτό το timing πάντα είναι φοβερό όμως...Έχω μπροστά μου δυο μέρες απίστευτου τρεξίματος, το καρνέ γεμάτο εν ολίγοις, έχω ένα δωμάτιο σα βομβαρδισμένο, με πράγματα απλωμένα παντού, η ζέστη είναι αφόρητη μιλάμε, το μεσημέρι είχε έξω γύρω στην 30αρα και μέσα καμιά 35αρα με τον ήλιο να βαράει αλύπητα και είχα και το πρωί εξετάσεις προφορικά που έπρεπε να αναλύσω ένα σωρό θέματα.Ε ωραία...και?
Και ξυπνάω μες τη νύχτα χάλια!Ψημένη στον πυρετό.Παπαπαααα....Το ρολόι να δίχνει 4:00 και έξω να ξημερώνει...ναι ναι έτσι είναι τώρα εδώ, ξημερώνει στις 4:00 νυχτώνει στις 23:30.Χωρίς κουρτίνα στο δωμάτιο που να μπλοκάρει το φως δεν την παλεύεις.Ε και εγώ δεν έχω φυσικά, χεχεχε...4:00 το πρωί λοιπόν έδειχνε το ρολόι και 38 το θερμόμετρο...αχ βαχ.Τελικά δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ και το πρωί χτύπησα ενα ντεπονάκι και έξω στη ζέστη για να παω στις εξετάσεις, το πως τα είπα ούτε που κατάλαβα, λέξεις ξέχναγα, μπερδευόμουνα, εκάνα κάτι τεράστιες παύσεις και μιλούσα σχεδόν απο μέσα μου κομπιάζοντας σε κάθε πρόταση.Έτσι.Εντάξει το βαθμό μου τον πήρα όμως και λαλαλαααα....
Ωραία φάση είναι ο πυρετός...Απο πονοκέφαλους δηλαδή, πονόλαιμους, πονόκοιλους και όλα τα εις πονό- είναι το καλύτερο.Σε μια παραζάλη λαλαλαααα....δε θυμάμαι τα όνειρα μου όμως ρε γαμώτο τώρα και μαλακία γιατί πρέπει να βλέπω κορυφαία όνειρα μες τον πυρετό.
Ναι τώρα βαριέμαι αφόρητα και είπα να γράψω λίγο να περάσει η ώρα...καλή φάση ο πυρετός αλλά τώρα ήταν το τελευταίο που χρειαζόμουνα...και ακόμα καλύτερα είναι να έχεις και κάποιον να σου κάνει όλα τα χατήρια, να σου στίβει πορτοκαλάδες, να σου φέρνει βιβλιά, να σου μιλάει όταν βαριέσαι, να σου βάζει το βρεγμένο πανί στο μέτωπο...αααχ...χεχεχε....ε προφανώς μου λείπει αυτή τη στιγμή ενα τέτοιο άτομο και γι αυτό μιλάω μόνη μου...λαλαλαααα...α αυτή είναι καλή φάση να μένεις στους γονείς σου για παράδειγμα, να αρρωσταίνεις και να αφήνεσαι, να ξαναγίνεσαι παιδάκι, αμα μένεις μόνος σου δεν έχει και πολύ πλάκα...λαλαλαααα....ωχ έχω αρχίσει να παραληρώ τώρα μάλλον...καλά επιστρέφω στο κρεβάτι μου...πω πω ελπίζω να είμαι καλά απο αύριο για να ρίξω ενα τρέξιμο να τα προλάβω όλα....όλα λαλαλαλαααα....τι λέει τι κάνουμε?Κανα ματζούνι ξέρει κανείς βρε παιδιά που να εξαφανίζει τον πυρετό και να γίνεσαι περδίκι?Αν και το διασκεδάζω αλλά είπαμε έχουμε και δουλειές....ωχ έχει και ζέστηηηηηη....αλαλαλααα.....καλά καλά πάω να κοιμηθώ πάλι...άντε τα λέμε...γειάααααααα.....γιούχουουουου!!!

08 Ιουνίου 2007

summertime...lalalaaaa....

Είναι απίστευτο το πως έχει μεταμορφωθεί η πόλη μέσα σε λίγες μέρες.Η ατμόσφαιρα είναι μαγική λέμε.Μουσικές και πάρτυ παντού.Το πράσινο θαμπώνει.Οι μυρουδιές άπλετες.Η αλεργία θερίζει...(i döda vinkeln ζεις?)
Ε με αυτά και με αυτά φυσικά που όρεξη και χρόνος για να κλειστείς μέσα και ακόμα πιο μέσα στο ίντερνετ...
Χεχε βέβαια προχθες είδα τον φοβερό τον τύπο που ήταν χωμένος μες τα καλάμια, δίπλα στο ποτάμι και λιαζόταν με το λαπτοπάκι στα πόδια.
Τελοσπάντων...μεταξύ συναυλιών και διοργανώσεων πάρτυς και τα τελευταία τρεξίματα προ των διακοπών.
Τσουπ κάνω και μια στάση στο ιντερνέτι και αφού εμπνεύστηκα απο το φοβερό κομμάτι που ανέβασε η troll, παραθέτω κι εγώ με τη σειρά μου δύο βινδεάκια του kid koala που πολύ με αρέσουνε.Πέρα απο τη μουσική του, μου αρέσει πολύ και η ζωγραφική του και ο τρόπος που τα συνδιάζει όλα στα βινδεάκια του.
Voila!







Λαλαλαλαααααα...!!!!
Γιούχουουουου...!!!

05 Ιουνίου 2007

ακοΥω, βλΕπω, διαβΑζω...σαν παπΙ κι εγΩ...χοχοχο


  • διΑβασα ενδιαφΕροντα ποστς που γρΑφτηκαν με αφορμΗ την ΑμαλΙα και τα επΙκαιρα δρΩμενα εδΩ, εδΩ, εδΩ, εδΩ, εδΩ κι εδΩ

  • εΙδα Ομορφες εκθΕσεις στο επΙσης Ομορφο και αγαπημΕνο μου μουσεΙο Louisiana, μα περισσΟτερο απο Οσα εΙδα μου Εμεινε η νεαρΗ καλλιτΕχνης Julie Mehretu και οι μεγΑλοι της πΙνακες, με την ιδιαΙτερη τεχνικΗ της, που χΑνεσαι μΕσα τους.
(εν συνεχεΙα παρακαλΩ Εκανα και ηλιο-θεραπεΙα (θεραπεΥτηκα εντΑξει...χοχοχο) και ζΗλεψα τα πιτσιρΙκια που βουτΑγανε στη θΑλασσα...καλοκαιρΑκι λαλαλαααα λΕμε!)



















(δεν το συζηταω βεβαια οτι τα εργα χανουν απιστευτα εδω μεσα ενω εσυ χανεσαι απιστευτα μες τα εργα οταν πιανουν εναν ολοκληρο τοιχο...)



  • Ε και ακοΥω...ξΕρετε τι δε χρειΑζεται να τα ξαναλΕμε....χοχοχοοοοο....λαλαλαααα...τα παπΑκια στη σειρΑ κουΑκ κουΑκ κουΑκ....

.

ΕπΙσης!ΒΕρυ ιμπΟρταντ...εαν θΕλετε να φωνΑξετε μες τα αυτιΑ των μεγΑλων του G8 και δεν ξΕρετε πως...υπΑρχει Ενας τρΟπος εδΩ

03 Ιουνίου 2007

Απολογισμός...(γουάτ?)



Στο τρέξιμο.
Είμαι ταλεντάρα όμως.Καταφέρνω πάντα να τα αφήνω όλα για τελευταία στιγμή.Ναι αμε.Είναι κάποια πράγματα για παράδειγμα που είχα οκτώ μήνες να τα κάνω και φυσικά δεν τα έκανα ποτέ και πρέπει να τρέχω τώρα εντός μιας εβδομάδας να τα προλάβω όλα...λαλαλαααα...όλε!
Έλα μωρέ δε βαριέσαι....(αχαχααααα)...Έχω εκπαιδευτεί καλά τόσα χρόνια όμως και έτσι στο τέλος πάντα προλαβαίνω.Ναι ναι λέμε.Όλα καλά.Δεν πειράζει λίγο άγχος που και που δεν κάνει κακό.Λίγο τρεξιματάκι και νιώθεις πιο ζωντανός μετά.

Επίσης έχει ξεκινήσει το καλοκαίρι, αλλά τώρα υποστώμεθα (!) τις συνέπειες της άνοιξης.Ο καιρός είναι απίθανος, η πόλη το ίδιο, τα πάρκα και τα δάση ακόμα περισσότερο...και η αλεργία δίνει και παίρνει λέμε!Κάνεις μια ωραία βόλτα με το ποδηλατάκι σου και μετά κατεβαίνεις και οι περιοχές των ματιών και της μύτης είναι εμπόλεμες ζώνες.Τα φταρνίσματα εντάξει τα παλεύουμε, αλλά αυτό με τα μάτια δεν παλεύεται λέμε.

Χαλάλι όμως....ποδηλατάκι, δασάκι, σκιουράκια, ελαφάκια....λαλαλααααα....

Η πόλη αυτή την εποχή είναι στα καλύτερα της....στα καλύτερα λέμε, στα καλύτερα!
Συναυλίες, φεστιβάλ, χοροί και πανηγύρια.Λαλαλαααα......τα πάρκα γεμάτα....λαλαλαλαααα....ο κόσμος χαμογελάει...λαλαλααααα

Και μέσα σε όλα αυτά πρέπει και να προλάβω να ασχοληθώ και με τη δανέζικη γραφειοκρατία, που ω ναι υπάρχει, και ω ναι μπορεί να σου σπάσει τα νεύρα όπως και η ελληνική.Το θέμα όμως εδώ πέρα είναι ότι όλοι είναι τόσο καλοί και ευγενικοί και σε αντιμετωπίζουν ήρεμα και με ένα χαμόγελο πάντα και δεν μπορείς ρε γαμώτο να φωνάξεις και να βρίσεις και να ξεσπάσεις λιγάκι!Στο τέλος ίσως και να καταλήξεις να τους ζητάς και συγνώμη απο πάνω για το λάθος τους!Γουστάρω γουστάρω λέμε!!! χεχεχε...

(ασυναρτησίες γράφω τόση ώρα....ελπίζω να το έχετε καταλάβει....αν παρολαυτά επιθυμείτε να συνεχίζετε να διαβάζετε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα....να θα σας τραγουδήσω κι όλας...λαλαλαααα)

Και βρίσκω λοιπόν ένα σι ντι προχθές που είχα πετάξει μέσα διάφορα άσχετα κομμάτια, ούτε που το θυμόμουνα, μάλλον το είχα γράψει κάποια στιγμή για κάποιο πάρτυ ή κάτι τέτοιο, και το βάζω λοιπόν στο ντίσκμαν και ξεκινάω τη μέρα μου.Παίζει, παίζει, ωραία κομματάκια είχα μαζέψει....και ξαφνικά...αρχίζει να παίζει αυτό! (σε αυτό το σημείο πατάτε το πλέι παρακαλώ για να συμμεριστείτε μαζί μου αυτή τη συγκινητική στιγμή)...λαλαλαααα!!!















Εννοείται ότι ώραν 8:00 το πρωί καθόμουνα και γελούσα μόνη μου στη στάση και δεν μπορούσα να σταματήσω!

. . .




Κατά τ’άλλα έχω ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά, τα οποία πρέπει να συμμαζέψω, να διαβάσω και να γράψω....και εγώ κάθομαι και γράφω ασυναρτησίες...λαλαλαλαααα....

Εκτός των άλλων έχω και τις σκέψεις και τη φαντασία μου που δε με αφήνουν σε ησυχία βρε παιδάκι μου....Όταν περιμένω πολύ κάτι που είναι να έρθει, η φαντασία μου πλάθει πιθανές μελλοντικές στιγμές.Να τώρα πχ έχω πλάσει με τη φαντασία μου ίσα και είκοσι σενάρια για μια συγκεκριμένη μέρα στο μέλλον....και το είπα αυτό στη Ν. χθες που μιλάγαμε και μου είπε οτι είναι παρανοϊκο!...Και σκέφτηκα ρε γαμώτο οτι ίσως κάνει κι αυτή κάτι παρόμοιο μιας και είναι και λίγο κουκουρούκου...αλλά ψιλοφρίκαρε κι όλας λιγάκι ίσως....Μα μήπως παρανοώ?Ω θεοί παρανοώ!!!




Συν τοις άλλοις, στις σύντομες βόλτες μου στο διαδύκτιο αυτών των ημερών έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η φωνή του κόσμου έχει αρχίσει επιτέλους να βρίσκει τη δυναμή της και τον τρόπο να ακουστεί.Το έχω ξαναπεί και το ξαναλέω.Πιστεύω στη φωνή του κόσμου.Στη φωνή του λαού βρε αδερφέ.Αλλά στη φωνή του λαού που απλά απηυδισμένος πλέον, οδηγείται απο αυτή τη δύναμη της αδρεναλίνης που προσφέρει αυτή η στιγμή της συνειδητοποίησης και όχι απο τη δύναμη ομάδων πχ κομματικών, ή οποιονδήποτε άλλων καθοδηγημένων εκ των συμφερόντων. (ωλαλαλαααα....μα τι λέω?)

Ναι φυσικά υπάρχει και κόσμος που δε συμφωνεί, ή που απλά επιλέγει την αποστασιοποίηση ή ακόμα και την επίκριση, πχ αυτής της προσπάθειας, αλλά φυσικό δεν είναι μωρέ?Τόσοι άνθρωποι και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, πότε συμφώνησαν όλοι για κάτι για να το κάνουν τώρα?Μα και αν δεν είμασταν τόσο διαφορετικοί και δεν υπήρχαν και κάποιοι να φωνάζουν, να αντιλέγουν, να βρίζουν ή απλά να μη συμφωνούν και να σιωπούν τότε:
1ον. Ο κόσμος σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετικός, χωρίς πολέμους, χωρίς επαναστάσεις, χωρίς χιλιάδες ενδιαφέροντα βιβλία, χωρίς χιλιάδες όμορφες μουσικές, μόνο με ροζ λουλουδάκια και μωβ πεταλουδίτσες...και
2ον. Μάλλον δεν θα είχε και ιδιαίτερο ενδιαφέρον μεταξύ μας...

Λαλαλααααα......

Δεν ξέρω τι θα γίνει και που θα οδηγήσει όλη αυτή η ιστορία της ιντερνετικής επανάστασης, ή απλά της ιντερνετικής ελευθερίας της έκφρασης, που όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουν και χρησιμοποιούν, αλλά αυτό που νιώθω εγώ είναι οτι αφού μπορώ να φωνάξω θα το κάνω.Αλλιώς να πάω μια ώρα αρχίτερα να αποκλειστώ στο ξερονήσι μου και να μη βλέπω ούτε να ακούω κανέναν και να μην συγχύζομαι.Αφού όμως για την ώρα είμαι εδώ και τα ακούω όλα και συγχύζομαι, ε τότε θα φωνάξω κι όλας.
Φωνάζωωωωωω, φωνάζωωωωωωω, μ’ακούει κανείς?Ακούστε....λαλαλαλαααααα!!!

Ωχ βρε αδερφέ....Δεν νομίζω οτι ποτέ θα συμφωνήσουμε όλοι σε κάτι κοινό, ή ότι θα καταλάβουμε ποτέ πόση περισσότερη σημασία δίνουμε σε πράγματα που δεν την αξίζουν...αλλά έχω βαρεθεί να τρώγομαι με τα ρούχα μου (τα οποία δεν έχουν και ιδιαίτερα ωραία γεύση μεταξύ μας...)....






έτσι




Δε ασυναρτησίες στοπς ράιτ χίαρ.
Δατς όλ φόλκς!

Πάω να βάλω σε μια σειρά τα χαρτιά μου......γιατί δυσκολεύομαι πολύ να κάνω το ίδιο με τις σκέψεις μου...

όβερ.






(και πάμε όλοι μαζί....τα παπάκια στη σειρά....λαλαλααααα)
.

01 Ιουνίου 2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ




«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ




Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι