Istanbul - November 2008...

paranoiac!

Στο μπούτι χαμηλά έχω μια μελανιά που πονάει κάθε φορά που κοπανάω τα χέρια μου στα πόδια μου σα να παίζω τύμπανα.Απόκτημα της τελευταίας βόλτας στη Σαλονίκη, όπου όλο χάρη -και φόρα- έπεσα πάνω στο χερούλι μιας καρέκλας που απρόσμενα βρέθηκε στο δρόμο μου.Την άτιμη!

Το θυμήθηκα τώρα αυτό γιατι ακούω ενα κομματάκι και αποροφημένη για ακόμη μια φορά άρχισα να χτυπάω τα χέρια μου στα πόδια μου ρυθμικά.Και....Α!

Και χυλοπίτες με σάλτσα λιαστής τομάτας και βόλτα νυχτερινή στους αυτοκινητόδρομους της Ελλάδος.

Και ενας μήνας για πότε πέρασε χαμπάρι δεν πήρα.

Εν μέσω αθηναϊκού παραλογισμού.

Κινητά να χτυπάνε συνέχεια.Σε εκνευριστικό σημείο δηλαδίς.

Μα καλά όλοι αυτοί αργόσχολοι είναι?Όλο βόλτες βόλτες βόλτες....

Και βόλτες και χοροί μέχρι να λιώσουν οι σόλες.

Και αλκοόλ και ξενύχτια μέχρι να λιώσει το συκώτι μας.

Και χαζοσυναναστροφές ανευ ιδιαίτερης ουσίας μέχρι να λιώσει απο βλακεία ο εγκέφαλος μας.

Γύρω γύρω σκουπίδια.Γραφεία τραπεζών να καίγονται.Γκόμενες που σπάνε τα τακούνια τους και πέφτουν κάτω.Γκόμενοι που νομίζουν οτι είναι ωραίοι και στολίζονται σα βιτρίνες πολυκαταστήματος τα χριστούγεννα...και τελικά στην πραγματικότητα είναι περισσότερο γκόμενες παρά γκόμενοι αλλά δεν υπάρχει και κανείς να τους το πει αυτό.

Και πιτσιρίκια κόβουν άσκοπες βόλτες στους χαοτικούς δρόμους και στα τραίνα με ένα κινητό στο χέρι να παίζει μουσική δυνατά.

Και στα φανάρια στην πέφτουν απο παντού και αν έχεις συνείδηση συνειδητοποιείς οτι έχουμε γίνει πιο αναίσθητοι απο ποτέ.

Και όλο και αυξάνονται τα ιντερνετάδικα που τιγκάρουν στην πιτσιρικαρία που αποβλακώνεται (ποιός ξέρει για πόση ώρα) μπροστά απο μια οθόνη και παίζουν παιχνίδια.

Και ο κόσμος πίνει μπάφους και παίζει προ....γενικότερα.

Και κάνεις μια βόλτα με το ποδήλατο και δεν ξέρεις απο που θα σου'ρθει.Και φτάνοντας σπίτι νιώθεις λες και είχες στηθεί πίσω απο κάποιο λεωφορείο για καμιά ώρα και σνίφαρες καυσαέριο.Έτσι για να κάνεις κεφάλι βρε αδερφέ.

Και κεφάλι κάνεις έτσι κι αλλιώς.

Γιατί είσαι σε μια πόλη που καμιά φορά απο το καυσαέριο δεν βλέπεις καθαρά απο τη μια άκρη του Λεκανοπεδίου στην άλλη (για να μην πω απο τον Λυκαβηττο την Ακρόπολη).

Γιατί είσαι σε μια πόλη όπου επιτρέπεται ενα απο τα μεγαλύτερα ποσοστά ακτινοβολίας σε χώρες της Ευρώπης.Ενω σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες επιτρέπονται κάτι 0,5 και κάτι 3 τοις εκατό, στην Ελλαδάρα μας επιτρέπεται πάνω απο 20 τοις εκατό! (δυστηχώς δε θυμάμαι τα νούμερα ακριβώς και που τα είχα δει αλλιώς θα σας τα παρέθετα for sure).

Βάλτε κι εσείς κεραία κινητής τηλεφωνίας στην ταράτσα του σπιτιού σας, μπορείτε!

Στις ταυτότητες όλων μας, εκεί που λέει επάγγελμα, θα έπρεπε -κανονικά- να γράφει πειραματόζωο.

...επίλογος.....πήγαστοβουνόγιαλίγεςμέρεςκαιησύχασετοκεφάλιμουέκλεισακαιτοκινητόναμημεβρίσκεικανείςκαιαπόλαυσ ακρυοκαθαρόαέραπορτοκαλοκιτρινοκόκκιναφύλλαμουσικέςτζάκικρασάκιακαιλίγουςκαικαλούςφίλουςτιωραίαπήγακαιρού φηξαοξυγόνοκαιχρώματακαιγύρισαθετικήκαιπάλικαιπάλιόμωςδεντακατάφερακαιαποφάσισακαιπάλιοτιδενκάνωεγώγια εδώκαιείπαθαφύγωκαιτότεξεκίνησανκάπωςταπράγματαναμπαίνουνσεκάποιουςρυθμούςκαιτότεμεπήρεεκείνηηγαμάτη τύπισακαιιμουείπεπωςθέλειναδουλέψουμεμαζίενωεγωσχεδόντοείχαξεχάσεικαιτότεμπερδεύτηκααλλάεπιλογήδενέχω ήδενμουδίνωστηνπαρούσακαιέτσιθαμείνωλίγοακόμαετουπούστηθατακαταφέρωδενμπορείλαλαλαδεθαπεθάνουμεποτέ κουφάλανεκροθάφτηλαλαλααα.τελείακαιπαύλα-

Τι κάνουμε?Λαλαλα...οεο?

back to.........?*

Με αυτά και με αυτά περνάει ο καιρός και δεν το καταλαβαίνεις.Σου μένει μοναχά μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα και ενα χαμόγελο που γίνεται γέλιο χαζεύοντας φωτογραφίες και αναμνήσεις.
Όμορφα, όμορφα, όμορφα είναι όλα.
Και πήρα κι εγώ ενα καράβι προχθές και ήρθα στην Αθήνα να δω πως περνάει κι εδώ ο κόσμος.
Και συνειδητοποίησα πως έχω να βρεθώ τέτοια εποχή στην Αθήνα πολλά χρόνια.
Και συνειδητοποίησα οτι τώρα που ηρέμησα μ'αρέσει και λίγο!
Και ίσως τελικά να κάτσω και λιγάκι περισσότερο απο οτι υπολόγιζα.
Εξ άλλου κάποιοι λένε οτι τα σχέδια γι αυτό είναι, για να ανατρέπονται.
Δε με νοιάζει ιδιαιτέρως.Απο τη στιγμή που περνάω καλά ας αλλάζουν τα σχέδια και κάθε λεπτό.Εγώ θα τα ακολουθάω και οτι μέλλει γενέσθαι.
Δεν είμαι πλεον σε θέση να σχεδιάζω και πολύ καλά.Ειδικά όταν μπλέκονται και οι άλλοι στα σχέδια μου.....φίλοι σου ακυρώνουν ταξίδια, φίλοι σου προτείνουν δελεαστικές δουλειές και ενα καλό και όμορφο παιδί που γνώρισες το καλοκαίρι -και που μένει στηνΑθήνα φυσικά όπως και όλοι οι άλλοι- αποδυκνείεται εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Και έτσι λοιπόν ενα-ενα τα βήματα και βλέπουμε που θα μας οδηγήσουν.
Μεγαλεπίβολα σχέδια γιοκ.Μεγαλεπίβολα οράματα όμως ευπρόσδεκτα.




Και ύστερα είναι κι αυτός ο καιρός....Μα πόσο μ'αρέσει αυτός ο καιρός!
Πόσο μ'αρέσει η αλλάγη απο το καλοκαίρι στο χειμώνα.Όσο μ'αρέσει και η αλλαγή απο το χειμώνα στο καλοκαίρι.......σκέφτηκα χθες και κατέλληξα οτι οι αγαπημένες μου εποχές είναι το φθινώπορο και η άνοιξη, οι εποχές των αλλαγών και των χρωμάτων.
Και όταν εκφράζω την ευχαρίστηση και τη χαρά μου γι αυτό τον καιρό, οι περισσότεροι γυρνάνε και με κοιτάνε έκπληκτοι και μου λένε "μήπως να γυρίσεις στη Δανία σου καλύτερα και να μας αφήσεις εμας εδώ με τον ήλιο μας?"
Και σκέφτομαι....δε θα'ταν άσχημα....μου έχει λείψει λιγάκι η Δανία μου....



Μυρωδιές....σκιρτήματα απο το παρελθόν.Και όλα αυτά με καινούρια γνώση.Για πάμε......
.......το δίσεκτο δεν τέλειωσε ακόμη και περιμένω υπομονετικά τι άλλα καλά θα φέρει.Ολε!

walking barefoot *

Live your myth in Greece!!!

*

*

*

Καλές ξέγνοιαστες αυγουστιάτικες μέρες σε όλους!

Λαλαλαλαλαααααααα!!!!!!!

α κατα μακατα σουκουτε μπε

Κάπως έτσι λοιπόν, μετά απο όμορφες δροσερές μέρες, γλυκές φωτεινές νύχτες της Κοπενχάγης και συγκηνιτικούς αποχεραιτισμούς πήραμε το δρόμο για το νότο.

Και στο νότο μας βάρεσε ενα κύμα ζεστού αέρα που μας άφησε για κάτι μέρες αποβλακωμένους αγκαλιά με τον ανεμιστήρα.

Εντάξει συνήθησα τώρα και ούτε και κανένα τρελό πολιτισμικό σοκ έπαθα όπως τις άλλες φορές.Τώρα είμαστε κουλ.Βέβαια τα έχω δει λίγο όλα τις τελευταίες μέρες που τρέχω μες τη ζέστη και προσπαθώ να βγάλω άκρη με δημόσιες υπηρεσίες....ο κόσμος με κοιτάει καμιά φορά λίγο περίεργα όταν περπατάω μες το λιοπύρι και βρίζω μόνη μου.Τα καταφέρανε οι μπαγάσες να με συγχίσουν πολάκις και παρά τις προσπάθειες μου να παραμείνω κουλ.

Όπως και να χει αρκετά με την Αθήνα.Πέρνω αύριο τα βουνά να βρω την υγειά μου.Δάσος, δροσούλα και τέτοια.Και μουσικές λαλαλααα....Επιτέλους.
Και μετά και Ιόνια νησάκια και παραλίες και ομορφιές.

Έτσι, έτσι, έτσι!

Λαλαλααααα....

Den gang jeg var ung...**

Έξω βρέχει και μέσα ενα πάντρεμα βαλκανίων με λατινική Αμερική.

Ακόμα πιο μέσα ηρεμία.

Όπως μου έγραψε και ο Π. χθες, το σώμα μου είναι εδώ και το μυαλό μου στην Ελλάδα.

Νιώθω κι όλας σα να έχω φύγει.Κι ας έχω ακόμα δώδεκα υπεργεμάτες μέρες μπροστά μου.

Το πολύ τρέξιμο τελείωσε και τώρα συγκεντρωνόμαστε στη μετακόμιση.Άλλου είδους τρέξιμο βέβαια.Τελευταία στιγμή εννοείται, κούτες, πακεταρίσματα, πανικός , αλλά σιγά σιγά.

Πέρα απο αυτό βέβαια έχουν απομείνει και δέκα μέρες δουλειάς ακόμα, και ο χρόνος σέρνεται τρέχοντας γλυκά.

Είναι όμορφα.Το έχω πάρει απόφαση και γουστάρω.Και ούτε επαγγελματική και οικονομική σιγουριά, ούτε έρωτες, ούτε σκανδιναβική νοοτροπία.Τίποτα δε μας κρατάει πίσω τώρα.Έχουμε τα σχέδια μας και δεν τα αλλάζουμε για τίποτα και για κανέναν.Έτσι.

Ωραία όλα αυτά δε λέω....αλλά, στο νότο αδερφές μου, στο νότο.

Νιώθω σίγουρη πλέον και είμαι καλά.

Μα τι ωραίο συναίσθημα που είναι αυτό!

Σαλαλαλαλαααα.....!!!

Και όπως μου βγαίνει συνήθως σε τέτοιες στιγμές, κάνω μια ανδρομή στο παρελθόν.Διαβάζω αυτά που έγραψα πριν ενα χρόνο τέτοια εποχή.Μ'αρέσει να βλέπω που ήμουν και που είμαι που και που.Περνάνε σαν ταινία οι εικόνες μιας ολόκληρης χρονιάς στο κεφάλι μου.Και απο τη μια πωπω πως πέρασε ο καιρός, αλλά απο την άλλη ωχ πότε έγιναν όλα αυτά και πόσο γεμάτα και γαμάτα πέρασε αυτός ο χρόνος!

Γουστάρω λέμε!

Η Δανία μου έδωσε πολλά.Πολλά περισσότερα απο οτι ήλπιζα όταν ήρθα πριν δυο χρόνια.Και πάντα θα επιστρέφω και με το νου αλλά και με το σώμα, αυτό είναι σίγουρο και αναπόφευκτο εξάλλου.

Νιώθω κατά κάποιο τρόπο σα να εκπλήρωσα την αποστολή μου εδώ πέρα και τώρα είμαι έτοιμη για το επόμενο κεφάλαιο.Αυτή την πίστα την πέρασα με απόλυτη επιτυχία.Η Δανία μαζί με όλα τ'άλλα που μου έδωσε, με βοήθησε και να ξεκαθαρίσω και να τακτοποιήσω το μπέρδεμα στο κεφάλι μου.Αυτό δε σημαίνει οτι τώρα όλα είναι ξεκάθαρα μπροστά μου και οτι ξέρω ποιός είμαι εγώ και που πάω.Σημαίνει οτι αποκαταστάθηκε -ή μάλλον δημιουργήθηκε γιατί δε νομίζω οτι υπήρχε τόσο ξεκάθαρα ποτέ- η γαλήνη και η ηρεμία μέσα μου.Άνοιξε το μυαλουδάκι μου λιγάκι γιατί μου το είχαν κλείσει για τα καλά.

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αλλά δε γαμιέται!Πάμε!

H μικρή unlearn ήρεμη και σιγουρη ξεκινάει σιγά σιγά για το νότο.Λαλαλαλααα.

(Κι απο κει στον κόσμο όλο....χοχοχοχο!!)

*Τρολίτα δεν ξέρω αν κάποια απο τα παραπάνω απαντάνε ίσως σε αυτό που με είχες ρωτήσει σε ενα σχόλιο στης fiery fairy που ποτέ δεν απάντησα, αλλά είναι λίγο δύσκολο να το αναλύσω κατά τοιούτο τρόπον.Απο κοντά θα έλεγα καλύτερα ;)

*Φωτό: Δελτίο καιρού Κοπενχάγης για τις ερχόμενες ημέρες....τέτοιο καλοκαίρι να μου λείπει!

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ : BARCELONA : PRIMAVERA SOUND '08

Highlights....:

Portishead - Φυσικά!

Caribou!! - Τα σπάσανε!'Εμεινα απλά άφωνη!Φοβερό σόου!Φοβεροί!

Sonics - old time classic παπούδια που γουστάρουν!

Thomas Brinkmann - nice

Devo - ευχάριστη έκπληξη

Ellen Alien - Yes!

Supermayer - Όλε!Όλε όλε όλε!!!....και ξανά ΌΛΕ!

El Guincho - dance dance dance!

Alan Braxe - καιαιαι....πάμε!

Dj Funk - niiiiice!!!

Para one - όσο πάει και καλύτερα!

Surkin - πολλά πολλά υποσχόμενος!όλε!

Χορός μέχρι τελικής πτώσεως.Ακόμα και με βροχή.Όλε.

Espana....me gusta!!

Y porque no άλλωστε!
Χμμμ.....Λαλαλαλααααα!!!

μεΤαΜόρΦωσΙς.....

Γειά σας.
Σας μιλάει ο αυτόματος τηλεφωνητής.
Η unlearn αυτή τη στιγμή είναι απασχολημένη με το να ξεψειρίζει μπρόκολα και να φωτογραφίζει κάκτους και γι αυτό δε μπορεί να σας μιλήσει.
Εκτός των άλλων περνάει και στη δύσκολη αλλά συναρπαστική τελική ευθεία και παίζει λίγο παραπάνω τρέξιμο απο ότι συνήθως = αρκετός λιγότερος ελεύθερος χρόνος απο ότι συνήθως.
Η άνοιξη επίσης είναι εδώ με το παραπάνω, η πόλη είναι μονίμως ηλιόλουστη και η unlearn έχει αρχίσει ήδη να την ακούει απο το πολύ πράσινο και τα χίλια μίρια πολύχρωμα-μυρωδάτα λουλουδάκια.
Σα να μην της έφταναν όλα αυτά λοιπόν, πήγε και ερωτεύτηκε κι όλας απο πάνω.Μάλιστα.
Ζήτω που καήκαμε δηλαδή.Ζήτω!
Σας μιλάει ο αυτόματος τηλεφωνητής.
Εαν επιθυμείτε πληροφορίες για αναχώρηση πλοίων-αεροπλάνων πατήστε 3.
Εαν θέλετε να μάθετε τις λεπτομέριες του ωροσκόπου σας για αυτή την εβδομάδα πατήστε 9.
Εαν θέλετε να ακούσετε τη συνταγή της εβδομάδας για τηγανίτες με μαρμελάδα φραμπουάζ και καραμελωμένα αμύγδαλα πατήστε 8.
Εαν οι παραπάνω επιλογές δεν σας καλύπτουν αναμείνατε στο ακουστικό σας, αφείστε το μήνυμα σας μετά το χαρακτηριστικό ήχο και θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί σας.
Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την κατανόηση και την συμπαράσταση σας.






*Λαλαλααα δε λες τίποτα!!!

χειρογραφως....

Μετά απο πρόσκληση λοιπόν του αγαπητού χαμένου Narita, αλλά και του αγαπητού σερ Πολσεμάνογλου, αναρτώ κι εγώ λίγο λαλαλαα γραμμένο απο τα χεράκια μου...



Για το http://autographcollectors.blogspot.com/ ....έξυπνο, ωραίο και ενδιαφέρον κόνσεπτ.

Εαν κάνουν κέφι ας γράψουν κάτι οι: Νεροπιστολέρος, Πατσιουρί και όποιος άλλος δεν έχει προλάβει να γράψει ήδη....λαλαλααααα...

planet 3191

*μέρος 1ο

*μέρος 2ο

*μέρος 3ο

*μέρος 4ο...:

Μάλλον όμως είχε υποτιμήσει τον άγνωστο συνεπιβάτη της....η ώρα περνάει και η σιωπή έχει αρχίσει να γίνεται αφόρητη μες το αυτοκίνητο.Ίσα που κρατιέται να μην του μιλήσει και το μόνο που την κάνει κάπως να ξεχνιέται είναι ο ήχος του αέρα που μπαίνει σφυρίζοντας απο ενα μικρό άνοιγμα του παραθύρου και της θυμίζει μια γνωστή μελωδία.Τη σιγομουρμουρίζει απο μέσα της για να σπάσει κάπως τη σιωπή και να αγνοήσει τον τύπο που κάθεται δίπλα της, ο οποίος συνεχίζει να την καρφώνει ενοχλητικά με το βλέμμα του και με αυτό το περίεργο χαμόγελο στα χείλη.

Η κοπέλα έχει πάρει απόφαση να προσπαθήσει να διατηρήσει τη σιωπή της όσο πάει και να κρατήσει το παιχνίδι στα χέρια της.Αυτό της το πείσμα όμως την έχει θαμπώσει και δεν βλέπει καθαρά.Τόση ώρα δεν έχει καταλάβει πως ο τύπος που κάθεται δίπλα της την παίζει στα δάχτυλα του, μιας και κατάφερε να την φέρει εκεί που ήθελε, παίζοντας πολύ καλά τον αγχωμένο, λιποθυμώντας στη μέση του δρόμου και τώρα βρισκόμενος δίπλα της στο αμάξι.Η βεβαιότητα του οτι την κάνει οτι θέλει φαίνεται αυτή τη στιγμή καθαρά στο χαμόγελο του.

Ξαφνικά η κοπέλα, σα να ξυπνάει απο λίθαργο, γυρνάει έντρομη, τον κοιτάει και τον ρωτάει σχεδόν πανικοβλημένη
«Που πάμε??»
Εκείνος της χαμογελάει ήρεμος και της απαντάει
«Εμένα ρωτάς?Αφού εσύ κρατάς το τιμόνι...»
«Ναι αλλά δεν το οδηγάω κι όλας εγώ!», του λέει η κοπέλα πραγματικά πανικοβλημένη αυτή τη φορά «Δεν το οδηγάω εγώ!Δεν ξέρω που μας πάει, δεν υπακούει στις κινήσεις μου!»
Βλέποντας τον να μην αντιδράει και να συνεχίζει να την κοιτάει με αυτό το ενοχλητικό χαμόγελο, κοιτάζει έξω απο το παράθυρο συγχισμένη και αρχίζει να περιεργάζεται το τοπίο.Έχουνε πλέον απομακρυνθεί απο την κατοικημένη περιοχή και γύρω τους απλώνονται λιβάδια και ελαιώνες, στην άκρη του δρόμου διακρύνει μια πρασινοκίτρινη σκόνη, ενώ στο βάθος φαίνεται αμυδρά κάποιο βουνό.
Τον ακούει να ψαχουλεύει κάτι στην τσέπη του και ύστερα...

*μέρος 5ο ...