μεΤαΜόρΦωσΙς.....

Γειά σας.
Σας μιλάει ο αυτόματος τηλεφωνητής.
Η unlearn αυτή τη στιγμή είναι απασχολημένη με το να ξεψειρίζει μπρόκολα και να φωτογραφίζει κάκτους και γι αυτό δε μπορεί να σας μιλήσει.
Εκτός των άλλων περνάει και στη δύσκολη αλλά συναρπαστική τελική ευθεία και παίζει λίγο παραπάνω τρέξιμο απο ότι συνήθως = αρκετός λιγότερος ελεύθερος χρόνος απο ότι συνήθως.
Η άνοιξη επίσης είναι εδώ με το παραπάνω, η πόλη είναι μονίμως ηλιόλουστη και η unlearn έχει αρχίσει ήδη να την ακούει απο το πολύ πράσινο και τα χίλια μίρια πολύχρωμα-μυρωδάτα λουλουδάκια.
Σα να μην της έφταναν όλα αυτά λοιπόν, πήγε και ερωτεύτηκε κι όλας απο πάνω.Μάλιστα.
Ζήτω που καήκαμε δηλαδή.Ζήτω!
Σας μιλάει ο αυτόματος τηλεφωνητής.
Εαν επιθυμείτε πληροφορίες για αναχώρηση πλοίων-αεροπλάνων πατήστε 3.
Εαν θέλετε να μάθετε τις λεπτομέριες του ωροσκόπου σας για αυτή την εβδομάδα πατήστε 9.
Εαν θέλετε να ακούσετε τη συνταγή της εβδομάδας για τηγανίτες με μαρμελάδα φραμπουάζ και καραμελωμένα αμύγδαλα πατήστε 8.
Εαν οι παραπάνω επιλογές δεν σας καλύπτουν αναμείνατε στο ακουστικό σας, αφείστε το μήνυμα σας μετά το χαρακτηριστικό ήχο και θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί σας.
Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την κατανόηση και την συμπαράσταση σας.






*Λαλαλααα δε λες τίποτα!!!

χειρογραφως....

Μετά απο πρόσκληση λοιπόν του αγαπητού χαμένου Narita, αλλά και του αγαπητού σερ Πολσεμάνογλου, αναρτώ κι εγώ λίγο λαλαλαα γραμμένο απο τα χεράκια μου...



Για το http://autographcollectors.blogspot.com/ ....έξυπνο, ωραίο και ενδιαφέρον κόνσεπτ.

Εαν κάνουν κέφι ας γράψουν κάτι οι: Νεροπιστολέρος, Πατσιουρί και όποιος άλλος δεν έχει προλάβει να γράψει ήδη....λαλαλααααα...

planet 3191

*μέρος 1ο

*μέρος 2ο

*μέρος 3ο

*μέρος 4ο...:

Μάλλον όμως είχε υποτιμήσει τον άγνωστο συνεπιβάτη της....η ώρα περνάει και η σιωπή έχει αρχίσει να γίνεται αφόρητη μες το αυτοκίνητο.Ίσα που κρατιέται να μην του μιλήσει και το μόνο που την κάνει κάπως να ξεχνιέται είναι ο ήχος του αέρα που μπαίνει σφυρίζοντας απο ενα μικρό άνοιγμα του παραθύρου και της θυμίζει μια γνωστή μελωδία.Τη σιγομουρμουρίζει απο μέσα της για να σπάσει κάπως τη σιωπή και να αγνοήσει τον τύπο που κάθεται δίπλα της, ο οποίος συνεχίζει να την καρφώνει ενοχλητικά με το βλέμμα του και με αυτό το περίεργο χαμόγελο στα χείλη.

Η κοπέλα έχει πάρει απόφαση να προσπαθήσει να διατηρήσει τη σιωπή της όσο πάει και να κρατήσει το παιχνίδι στα χέρια της.Αυτό της το πείσμα όμως την έχει θαμπώσει και δεν βλέπει καθαρά.Τόση ώρα δεν έχει καταλάβει πως ο τύπος που κάθεται δίπλα της την παίζει στα δάχτυλα του, μιας και κατάφερε να την φέρει εκεί που ήθελε, παίζοντας πολύ καλά τον αγχωμένο, λιποθυμώντας στη μέση του δρόμου και τώρα βρισκόμενος δίπλα της στο αμάξι.Η βεβαιότητα του οτι την κάνει οτι θέλει φαίνεται αυτή τη στιγμή καθαρά στο χαμόγελο του.

Ξαφνικά η κοπέλα, σα να ξυπνάει απο λίθαργο, γυρνάει έντρομη, τον κοιτάει και τον ρωτάει σχεδόν πανικοβλημένη
«Που πάμε??»
Εκείνος της χαμογελάει ήρεμος και της απαντάει
«Εμένα ρωτάς?Αφού εσύ κρατάς το τιμόνι...»
«Ναι αλλά δεν το οδηγάω κι όλας εγώ!», του λέει η κοπέλα πραγματικά πανικοβλημένη αυτή τη φορά «Δεν το οδηγάω εγώ!Δεν ξέρω που μας πάει, δεν υπακούει στις κινήσεις μου!»
Βλέποντας τον να μην αντιδράει και να συνεχίζει να την κοιτάει με αυτό το ενοχλητικό χαμόγελο, κοιτάζει έξω απο το παράθυρο συγχισμένη και αρχίζει να περιεργάζεται το τοπίο.Έχουνε πλέον απομακρυνθεί απο την κατοικημένη περιοχή και γύρω τους απλώνονται λιβάδια και ελαιώνες, στην άκρη του δρόμου διακρύνει μια πρασινοκίτρινη σκόνη, ενώ στο βάθος φαίνεται αμυδρά κάποιο βουνό.
Τον ακούει να ψαχουλεύει κάτι στην τσέπη του και ύστερα...

*μέρος 5ο ...

aus Berlin*

Berlin.Once again.Σταθερές αξίες.Κάθε φορά και καλύτερο.
Αυτή τη φορά καλοκαιράκι, ήλιος, ξάπλα στα πάρκα, μπιενάλε και λαλαλα.





Βρήκα και το μαγαζί μου....




.....χεχεχε!!

TAKO LAKO*

Λοιπόν δεν ξέρω τι συμβαίνει....Είναι η άνοιξη?Είναι η θέση των πλανητών?Είναι τραίνο?Είναι αεροπλάνο?Όχι...είναι...........ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ!!!!!!!
Είναι μια υπέροχη εποχή.Μια πορεία ανωδική και ασταμάτητη.Όλα πάνε κατ'ευχήν που λένε.Υπέροχα.Απίθανα.Πραγματικά δεν έχω λόγια.Ακολουθώ απλά την πορεία των πραγμάτων σα μεθυσμένη...λαλαλαααα....
Περίοδος ιδιαιτέρως εποικοδομητική θα έλεγα.Τόση δύναμη και τόση δημιουργία που δεν ξέρω απο που πηγάζει.Απλά κάτι με σπρώχνει κι εγώ φεύγω μπροστά με φόρα.Και πάμε.Πάμε ναι.
Και οργανώνομαι, κάνω σχέδια, κάνω πραγματικότητα σκέψεις που μουχλιάζουν στο κεφάλι μου για μήνες, παίρνω αποφάσεις, με λίγα λόγια δρω και ζω - χοχοχο.Και το χαμόγελο όλο και πιο πλατύ και αυτή είναι ζωή και τι ωραία που είναι η ζωή και σας αγαπώ, να'στε καλά, παω μια βόλτα κι επιστρέφω σίγουρα ακόμα πιο δυναμικά.

ουααααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!χαχαχααααααα!!!

alfa.

Λοιπόν έχει ενδιαφέρον.Μέχρι ενα σημείο όμως έτσι.Όλα θέλουν το μέτρο τους.Έτσι.
Ο καιρός περνάει γρήγορα στη ρουτίνα του και όταν έχεις κάτι να περιμένεις.Και περνάει αργά όταν βγαίνεις απο τη ρουτίνα και ζεις όλα αυτά που περίμενες.Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή.
Ηθικό δίδαγμα.Δεν είναι καλό να βιάζεσαι.
Μάλιστα.Χοχοχο.
Η Αθήνα λοιπόν είναι μια πόλη που προσπαθεί να γίνει Ευρώπη αλλά κάτι της βάζει τρικλοποδιά κι όλο πέφτει και έτσι δε φτάνει ποτέ το στόχο της.
Η Αθήνα θα μπορούσε εύκολα να είναι Ευρώπη αλλά η βλαχειά και η μιζέρια της δυσκολεύουν τα πράγματα.
Βέβαια η αλήθεια είναι πως υπάρχουν όμορφες κινήσεις και υπάρχει πολύς αξιόλογος κόσμος που βοηθάει την Αθήνα να γίνει αυτό που θέλει.Μόνο που μέσα σε τοοοοοοοσο μεγάλη έκταση και τοοοοοοοοοσο πολύ κόσμο, εύκολα χάνονται οι ομορφιές αν δεν είσαι ικανός να τις δεις.Και είναι κρίμα.
Ήταν λιγάκι ενα τεστ αυτό το ταξιδάκι που όμως με επιβεβαίωσε και εβάλε τα πράγματα καλύτερα στη θέση τους.Το αποφάσισα ακόμα πιο συνειδητά αυτή τη φορά και το σίγουρο είναι πως στην Αθήνα δε γυρνάω να ζήσω.Η ζωή σε αυτή την πόλη δεν είναι ζωή.Είναι ανυπόφορη.Δεν ξέρω αν γίνεται χειρότερη κάθε φορά που την επισκέπτομαι ή αν απλά εγώ απομακρύνομαι όλο και περισσότερο απο αυτήν και έτσι δεν την αντέχω.Μάλλον το δεύτερο όμως.Ωραία η Αθήνα.....για διακοπές.Και μόνο.Να καλή ώρα, να πας μια βδομαδούλα, να δεις τον ανηψιό σου τον παλλήκαρο, να κάνεις μια εκδρομούλα στο ήλιο, να πιείς τα ρακομελάκια σου με ωραία μουσική και ωραία παρέα, να κάνεις τα σουλάτσα σου στα μπαρς και τα ιβεντς που έχουν αρχίσει να ξεχυλίζουν απο παντού και μόλις αρχίσεις να νιώθεις τη μιζέρια να εισχωρεί στο πετσί σου να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια....
Μου τη δίνει απίστευτα ο κόσμος στα μετρό και τα τρόλευ που δεν περιμένει πρώτα να βγεις αλλά ορμάει με το που ανοίγουν οι πόρτες ωσάν το ζώο που ορμάει στη τροφή του μετά απο μια εβδομάδα που έχει μείνει νηστικό.
Μου τη δίνουν επίσης και οι ανάγωγοι άνθρωποι που νομίζουν οτι είναι έξυπνοι.Σαν την τύπισα στο Ελ.Βενιζέλος σήμερα που ήταν εκεί πριν πας για την πύλη Β5, να πάρεις το αεροπλανάκι σου και να ξεφυσήξεις με ανακούφιση, και βάζεις μπουφάν και τσάντα στις ακτίνες να σκαναριστούν για βόμβα και καθώς περιμένεις να σου πει η εν λόγω τύπισα με υφάκι να περάσεις απο το μηχάνημα, κάθεται σα σπαστικιά κότα (χειρότερα) και φωνάζει και λέει ούφο μια μελαμψή κυρία τουρίστρια που καθυστερεί την ουρά γιατί κανείς δεν της λέει τι πρέπει να κάνει και έτσι δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει και καθυστερεί την ουρά φυσικά.Και η αμόρφωτη, ανάγωγη τύπισα, υπάλληλος του διεθνές αερολιμένα και εικόνα στους ξένους του ελληνικού μεγαλείου κάθεται και αποκαλεί την κυρία ούφο και μάλιστα το λέει και στα αγγλικά -σε περίπτωση που είμαστε όλοι ούφα και δεν καταλαβαίνουμε- u.f.o!!!
Μα ναι είμαστε ούφα!Αυτό είναι λοιπόν!Ω τι σοφία που κουβαλάει ο απλός ανάγωγος λαός της βλαχειάς!Όλε!

Σχεδόν με πίκρα άφησα την Ελλάδα....γιατί την αγαπώ και μου λείπει και σκέφτομαι να επιστρέψω σύντομα, αλλά με ενοχλούν πολύ όλα αυτά.Πολύ.Θέλω να βρω μια γωνιά της Ελλάδος όμορφη και αμόλυντη, να παω να ζήσω και να αναπνέω γλυκό αέρα καθαρό απο τη μιζέρια.Γίνεται?
Δύσκολο να διαλλέγεις ανάμεσα σε δυο πατρίδες και σε δυο τόπους που αγαπάς, αλλά εξίσου δύσκολο να σε πληγώνει και να σε χαλάει ο τόπος στον οποίο μεγάλωσες και σε κρατάει για πάντα δεμένο με ενα αόρατο σχοινί ενώ ταυτόχρονα σε διώχνει.

....Αυτά.Το βάρυνα λιγάκι το κλίμα...συγχωρέστε με μα είχα ανάγκη να τινάξω απο πάνω μου την οργή που με τρώει (πςςς μα τι δραματικά και ωραία που τα λέω!)(χοχοχοοοο)



Λοιπόν την άκρη και πάλι θα τη βρούμε όπως τη βρίσκουμε πάντα.Πλεον είμαστε σε καλό δρόμο και τα σημάδια ουκ ολίγα.Αμε.
Βίρα τις άγκυρες, λύστε τους κάβους, γιόχοχο κι ενα μπουκάλι ρούμι και πάμε!
Άνοιξη μυρίζει στον αέρα και αναμπουμπούλα αλλαγής αισθάνομαι.

Έρε τι έχει να γίνει!

ΖωηΚαιΚοτα-ΚοτΚοτΚοτ!*

Λοιπόν ίσως ενα απο τα καλύτερα καθολικά πάσχατα που έχω περάσει.Μα πραγματικά.Και σκάνε δυο φίλοι και σου λένε τις επόμενες μέρες που θα είμαστε εδώ αναλαμβάνουμε εμείς.Δε θα ξανασκεφτείς για λεφτά και δουλειές και τίποτα μέχρι να φύγουμε.Τώρα κάνουμε οτι γουστάρουμε.Γαμώ.Και έτσι λοιπόν απόλυτο ριλάξ.Σα να ήμουν σε εναν γλυκό λίθαργο όλες αυτές τις μέρες.Σε μια όμορφη νιρβάνα λαλαλαααα...Και έτσι λοιπόν ξύπνημα χαλαρό το πρωί και μετά πρωινό-μπράντς σε ζεστά πολύχρωμα καφέ με ντελικάτες γεύσεις.Και μετά βόλτα αλλά λόγω κρύου, απλά βόλτα μέχρι το επόμενο καφέ και σιγά σιγά ο καφές το γυρνάει σε κράσι.Και μετά γιοχοχοοοο βόλτα που καταλήγει σε εστιατοριάκι πρώτο.Και γκουρμέ γεύσεις και τα καλύτερα κρασιά απο το μενού.Μα σε λα βι που λένε και οι γάλλοι.Κάτι ξέρουν αυτοί.Συν τοις άλλοις ρακί απο την Κρήτη -και μια απο τις καλύτερες νομίζω που έχω πιεί στη μέχρι τώρα ζωή μου- αλλά και παστελάκι πρώτο, επίσης απο τα καλύτερα.Και μασάζ και χοροί και συζητήσεις μπόλικες και γέλιο μπόλικο και ενα καλό μούλτι-κούλτι-τούτι-φρούτι γλεντάκι στο σπίτι και τι να λέμε τώρα...όνειρο, όνειρο αυτό το πάσχατο!

Και σα να μη φτάνουν όλα αυτά ,περάσαν γρήγορα και οι τελευταίες μέρες και τώρα πέρνουμε φόρα και ανοίγουμε σιγά-σιγά το γκάζι γιατί αρχίζουν τα καλύτερα τώρα.Απο δω και πέρα ολέ!Αύριο τέτοια ώρα που μιλάμε θα βρίσκομαι με τον ανηψιό στην αγκαλιά!Οου γιες!!Εεε...καλά ίσως όχι τέτοια ώρα, γιατί ετούτη δεν είναι ώρα για μωρά παιδιά, τέτοια ώρα μάλλον θα βρίσκομαι με κανα ποτηράκι γεμάτο κρασί αγκαλιά, το οποίο φυσικά καθόλου κακό δεν είναι, αλλά σίγουρα θα έχω περάσει όλο το απόγευμα με τον ανεψιό αγκαλιά.Ένα εβδομαδιαίο διάλειμμα εν Αθήναις είναι πάντα ευχάριστo θαρρώ χοχοχο.
Και σαλαλαλαααα και λαλαλαλααααα και τριαλαλαλαααα και ρουφάω τη ζωή και δε χορταίνω και σε άπειρα κομμάτια ευτυχίας σκορπίζομαι παντού και πόσο όμορφα γεμάτα περνάει ο καιρός και πόσα όμορφα ακόμα έρχονται και μαζί με όλα σε μια στιγμή αυθορμητισμού κλείσαμε και εισιτήρια για Μπάρτσα και μουσικές απο παντού και χαμόγελα το πρωί και παιχνίδια με τις εφημερίδες και τραγούδια στο ποδήλατο και κόψε-ράψε-κόψε-ράψε και ξανά απτην αρχή τι ωραία που ναι η ζωηηηηηηηηηηηηηηη!!!!!

ζαμανφου....**

Σίγουρα αυτό που περιμένεις να δεις κοιτάζοντας έξω απο το παράθυρο μια Δευτέρα πρωί στα μέσα του Μάρτη δεν είναι....χιόνι!!!

Σύμφωνα με το ημερολόγιο έχουμε μπει στην άνοιξη, και οι δανοί που ακολουθούνε το ημερολόγιο και όχι τα δελτία της dmi (εμυ της Δανίας) έχουν ήδη αρχίσει να διοργανώνουν τις ανοιξιάτικες εκδηλώσεις.

Εγώ πάντως που βγήκα για λίγο έξω ένιωσα λες και είμαι στα μέσα του χειμώνα κάπου στη Γροιλανδία, με τον αέρα να φυσάει λυσασμένα και το χιόνι να πετάει οριζόντια με ιλλιγγιώδη ταχύτητα και να προσγειώνεται στο πρόσωπο μου δυσκολεύοντας έτσι την όραση μου και την άφιξη στον προορισμό μου.

Και έτσι θα είναι όλη η εβδομάδα λένε....Όνειρο!Όλε!

Συν τοις άλλοις, εμείς εδώ έχουμε πάσχα αυτή τη στιγμή που γράφω, ναι αυτή ακριβώς τη στιγμή εδώ πέρα είναι μεγάλη δευτέρα....Μα ουδεμία απορία γιατί δυσκολεύομαι να νιώσω πάσχα εδώ πάνω.Άκου λέει πάσχα.......και αντι για λιβάδια με λουλουδάκια και πασχαλινά αυγά, έχουμε πασχαλινά αυγά και χιόνιαααα στοοο καμπαναριόοοοοοοοοοο...!!!Λαλαλαοοοοο!!!!

Μάλιστα.Δε βαριέσαι.Θα περάσει κι αυτό και θα έρθει κι άνοιξη κάποια στιγμή και σε μας, που θα πάει.Για την ώρα λίγες διακοπές, ύπνος και ξεκούραση, καφεδάκια, φιλαράκια, μικρές ιδέες για μελλοντικά σχέδια και μουσική.Χαλαρά.Το τζάκι λείπει και θα είχαμε μια καθόλα πλήρη χειμωνιάτικη εικόνα.

Άιντε καλα χριστ......εεε καλό πάσχα.Τι πάσχα δηλαδή εσείς έχετε καλοκαίρι απο οτι μαθαίνω.Χμμμ..........

"Θα φύγω θα ξενιτευτώ

θ'αφήσω αυτά τα μέρη,

θ'αφήσω αυτά τα μέρη.

Να βρω την άκρη του ντουνιά

να την εκάμω ταίρι,

να την εκάμω ταίρι."

(Στέλιος Πετράκης "Στην άκρη του ντουνιά")

Λαλαλαααααα....!!!!

ffw.

...Ευτυχώς που δεν έχω χρόνο αυτές τις μέρες, γιατί αλλιώς θα σας είχα βομβαρδίσει στα ποστ περί του θαύματος της ζωής και την ευτυχία στα απλά πράγματα και ενα σωρό άλλες τέτοιες αμπελοφιλοσοφίες.Χοχοχο.Τυχεροί είστε!

Αντιθέτως τρέχω σαν παλαβή και αυτή την εβδομάδα αρκετά κατσουφιασμένα κι όλας....Πέραν του οτι παίζει τρελό άγχος αυτές τις μέρες μέχρι το πάσχα -το οποίο εδώ ξεκινάει σε δέκα μέρες ευτυχώς- και φυσικά έχουν πέσει όλα μαζεμένα και πρέπει να έχω ολο το προτζεκτ έτοιμο μέχρι την άλλη Παρασκευή και δουλειά παράλληλα κάθε απόγευμα και επισκέψεις απο Ελλάδα και απο αλλού και να προσέχω και την κόρη της φίλης μου όλη μέρα το Σάββατο και άγχος και κούραση και ουφ.....και πες την παλεύουμε γιατί δε μασάμε γενικώς και μπλα μπλα μπλα ναι τα ξέρουμε όλα αυτά.....αλλά το θέμα είναι οτι πέρα απο όλα αυτά έχει επιστρέψει και ο χειμώνας!Χειμώνας με τα όλα του όμως λέμε.Και χιόνια και βροχές και παγωμένος αέρας και μπρρρρρ.....Και βασικά έχω βαρεθεί.Θέλω άνοιξη λέμε!

Και κάτω λέει έχετε γαμώ τους καιρούς ε?Γκρουμφ.Κάθε φορά που κλείνω το τηλέφωνο με τον αδερφό μου είμαι με ενα χαζό χαμόγελο για αρκετή ώρα μετά.Χε.Πραγματικά φοβάμαι το τι θα γίνει όταν κατέβω και αντικρύσω τον ανηψιό.Νομίζω οτι θα την ακούσω τελείως και μετά θα αρνούμαι να ξαναμπώ στο αεροπλάνο!Όλε λέμε όλε!Ο χρόνος έχει αρχίσει και μετράει αντίστροφα.22 μερούλες και θα την αράζω στον ήλιο με τον ανηψιό αγκαλιά.Ναι ναι ω ναι.Τι έλεγα?Να περάσει ο Φλεβάρης?Ε άντε να περάσει και ο Μάρτης τώρα!Χοχοχο!
Όχι εντάξει τώρα είμαστε χαλαρά.Μια βδομαδούλα και μετά πασχαλινές διακοπές, καμιά βόλτα κοντινή, μετά Ελλάδα για λίγο και μετά ποιός μας πιάνει.

Πάντως πραγματικά απορώ πως υπάρχει κόσμος που ζει όπως έγω αυτή τη στιγμή αλλά για όλη τους τη ζωή!Γιατί εντάξει εγώ ξέρω είναι για έξι μήνες και θα πήξω και θα κουραστώ και πολύ δουλειά και σχολή και κανούρια πράγματα οκ αλλά επιλογή μου είναι στην τελική και θα τελειώσει κι αυτό και πάμε γι άλλα.Να γουστάρουμε.Αλλά πως μπορούν κάποιοι και ζουν έτσι όλη τους τη ζωή μες το άγχος και το στρές και την κούραση?Και γιατί?
Δεν ξέρω....Εγώ δεν θα την πάλευα πάντως.Δεν νομίζω καν οτι θα την πάλευα να κάνω και την ίδια δουλειά για χρόοοοονια ή για όλη μου τη ζωή.Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα όμως.Λίγη αλλαγή βρε παιδάκι μου, λίγο σασπένς, έτσι να γίνεται κάτι.
Τι γίνεται?
Χμ καλά σταματάω και πάω για δουλειά.Όλε!

(υγ. ψιτ εσείς εκεί κάτω, στείλτε καλέ κανα ξόρκι να διώξουμε κι εμείς το χειμώνα....)

Σηκώνω το ακουστικό και σχηματίζω τον αριθμό.Στην άλλη άκρη της

γραμμής ακούγονται φωνές αγαπημένες.Ήρεμες και έτοιμες για το

άγνωστο που έρχεται.Ήρθαν οι γιατροί.Βάζει το ακουστικό στο μηχάνημα

και ακούω την καρδιά του μωρού.Έχω μείνει με το ακουστικό σφιχτά

κολλημένο στο αυτί και ακούω με μια φάτσα χαζεμένη.Ένα τεράστιο

χαμόγελο και ενα ελαφρύ βούρκωμα.Το μέσα μου γίνεται βούτυρο και

λιώνει.Μικρή και εύθραυστη ταξιδεύω με τη σκέψη.Κι ενα καλώδιο

τηλεφώνου μεταφέρει όλη μας την αγάπη.Ακόμα κι απο το τηλέφωνο,

ακόμα κι απο τόσο μακρυά, οσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια,

γίνονται αντιληπτά με τη σιωπή μας.
.
.
.
.
.
.
(Καλό μήνα και καλή Άνοιξη!!Όλε!)




update: Κυριακή πρωί με ξυπνάει το τηλέφωνο.Σέρνομαι μέχρι το ακουστικό και με δυσκολία βγαίνει ενα βραχνό ναι.Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούω τη φωνή του αδερφού μου πιο καθαρή και φωτεινή κι απο την ατμόσφαιρα της πιο όμορφης ανοιξιάτικης μέρας."Έλα!Γεννάμεεε!" μου φωνάζει.

...Σήμερα Κυριακή 2 Μαρτίου στις 3 η ώρα το μεσημέρι γεννήθηκε ο ανηψιός μου.Μικρός και ροδαλός, με μαύρα ματάκια και μαύρες πατικωμένες μπούκλες.
Έγινα θεία!!!Λαλαλαααααα!!!!

Χαμογελάμε, χορεύουμε και τραγουδάμε...τι χαρά, τι χαρά λαλαλαααα!!!