Και κυκλοφορείς μια ολόκληρη ημέρα στους δρόμους της Αθήνας. Και κάνεις δουλειές και κανονίζεις υποχρεώσεις. Και φτάνει το βράδυ και σε βρίσκει να πίνεις ρακουδάκια και να συζητάς ωραία με φίλους παλαιούς και νέους.Ωραία κουβέντα.Απο αυτές που θα έλεγες εποικοδομητικές. Και μετά ακολουθείς τη βραδιά και πας σε καινούριο μαγαζάκι λέει και μουσικές και τέτοια. Και πας σε καινούριο μέρος άγνωστο που με προσπάθεια μαντεύεις που βρίσκεσαι χαμένος στα στενά. Και μπαίνεις σε καινούριο μέρος σε μια πόλη 6 εκατομμυρίων παρακαλώ και...κι όμως πετυχαίνεις γνωστούς. Και ωραία δε λεω. Και ωραίο κρασί. Πολύ ωραίο. Αλλά....
Αλλά δε θέλω για λίγο άλλους γνωστούς. Δε θέλω άλλες παρόμοιες καταστάσεις σε μια πόλη 6 εκατομμυρίων γαμώ την πουτάνα μου. Ενα πράγμα της ζητάμε κι αυτό δεν μπορεί να μας το προσφέρει? Την ομοιομορφία της καθημερινότητας τη ζω και στο χωριό και πολύ καλύτερα απο οτι στην πόλη...
Και βγαίνω έξω με μια ακαταμάχητη ανάγκη να βρεθώ στη σιγουριά του σπιτιού μου. Νιώθω εκτεθειμένη στο χάος! Και περπατόντας με γρήγορους ρυθμούς, διασχίζοντας δρόμους με άγνωστα, εντελώς ξένα προς τη στιγμή μπαρς, φτάνω στο μετρό. Και μπαίνω μέσα και συναντόντας τη χαμένη στον οτινανισμό και προβατισμό νεολαία βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να γλιτώσω. Και η μουσική εισέρχεται μέσα μου σα μορφίνη στο αίμα για λίγο...αλλά είναι μόνο προσωρινό και αμέσως αρχίζει να μη συμβαδίζει με την εικόνα γύρω μου. Παλιά δε συνέβαινε αυτό... Και η εικόνα είναι μια παραφωνία στη μουσική μου. Και η μουσική μου είναι μια παραφωνία στην εικόνα.
Και επιμένω και υπομένω και στη σωστή στιγμή βγαίνω σαν κυνηγημένη απο το μετρό. Και ανεβαίνω βιαστικά τις σκάλες και βγαίνω στο δροσερό αεράκι της νύχτας. Γρήγορα, γρήγορα. Και διασχίζω τη γειτονιά και σκέφτομαι. Και σκανάρω τις κουβέντες των τελευταίων ωρών. Σε ταχύτητες που συμβαδίζουν με τα βήματα μου. Και αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ. Και σκέφτομαι οτι ίσως παραζορίζω τον εαυτό μου. Και αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι υπερβολική και παρανόω ή εαν οι άλλοι γύρω μου είναι παρανοϊκοί και υπερβολούν. Και προσπαθώ να καταλάβω αν φταίει το αλκοόλ...ή αν βοηθάει εν τέλει. Και μήπως πρέπει να σταματήσω να πίνω? Αλλά και τότε πως θα επιβιώσω? Α όχι σε καμία περίπτωση.
Και περνάω γρήγορα το δρόμο και ανεβαίνω βιαστικά τα σκαλιά και βάζω το κλειδί στην πόρτα, κλείνω την πόρτα πίσω μου και ανασαίνω με ανακούφιση.
Μου τη Δίνουν οι μετακομίσεις!!! Γκρουμφ! Ειδικά μετά απο τόσες μετακομίσεις έχω βαρεθεί.Δε θέλω άλλο.
Τι τα κάνουμε τόσα πράγματα και τα φυλάμε? Κούτες και κουτάκια και χαρτάκια και πραγματάκια και ξέρω κι εγώ τι. Τέλος. Στα σκουπίδια όλα. Στην πυρά! Μπερν μαδερφάκερ μπερν.
minimalism...
Kanaat getirmek*
...άντε να δούμε...
Επίσης σε τέτοιες φάσεις εκτιμάς και τους φίλους σου... Γουιθ α λιτλ χελπ φρομ μαι φρεντς... Ο καλός ο φίλος στη μετακόμιση φαίνεται... ...και άλλα παρόμοια. Πραγματικά.Τι θα ήμασταν δίχως τους φίλους?
Τι λέει?Καλοκαίρι τέλος?Καλός χειμώνας? Και τι σκατά κάνουμε στην Αθήνα?? Γουάι αρ μαι χιερ?? Γιατί μαμά?
Ααααχχ...κουράγιο....
(ps: καμιά δουλειά με καλά λεφτά έχει να μου προτείνει κανείς?...είμαι άνεργη με τα χρέη να τρέχουν μάμα μια....)
Εχμ...ε μετά απο την θεαματική επανεμφάνιση του νεροπιστολέρο δεν μπορώ παρά να επανέλθω κι εγώ με ενα ποστ για τις μυρωδιές του καλοκαιριού πριν φύγω για τα καλά και σας πω καλό σεπτέμβρη χοχοχο!
Αν και ποιές μυρωδιές καλοκαιριού αφού ετούτη την εβδομάδα φθινόπωρο μύρισε και έτσι όπως το πάει σήμερα για βροχή το βλέπω...Ανέλπιστο θα έλεγα σχεδόν ιούλης μήνας να έχουμε τέτοια δροσούλα.Μα είναι θαυμάσια!
Καλοκαιράκι πάντως διαγράφεται πολλά υποσχόμενο και εφέτο.Ξεκίνησε με μυρωδιά καλής ρακής να σου καίει ευχάριστα τα σωθικά και γεύση γλυκιάς σταφίδας και σπιτικού παστελιού στους ήχους της λύρας και του λαούτου.Πωπω ακούγεται πολύ μελιστάλαχτα ποιητικό αλλά η άτιμη η Κρήτη είναι γλυκιά πανάθεμα την!Για μια εβδομάδα νόμιζα πως βρέθηκα στον παράδεισο.Απίθανες γεύσεις, απίστευτες εικόνες και υπέροχος κόσμος.Μα μια ομορφιά άλλο πράγμα!Ζήσε απλά!Ωχ αμαν!
Και οι μυρωδιές στην Αθήνα άλλο πράγμα βρε παιδάκι μου!Μπαίνεις στο τρόλει και εφθής αμέσως σου σκάει μυρωδιά ιδρωτίλας.Μπαίνεις σε καταστήματα και μυρίζεις φρέσκο αέρα ερκοντίσιον.Μυρίζεις για λίγο το χορτάρι στα διαζώματα πριν στα σκάσει η εξάτμιση.Ντάξει δε θέλω να γκρινιάξω όμως.Τι στο καλό έχει και τα καλά της η Αθήνα αλλιώς δε θα μουνα εδώ.Μουσικές-μουσικές-μουσικές στο φουλ και γουστάρουμε!Η μυρωδιά απο το δυόσμο στα μοχιτάκια και κοκτέιλς με φράουλες και φρέσκα φρούτα.Μα τι ευτυχία ώρες ώρες!Να ξημεροβραδιάζεσαι στους πεζοδρόμους, να ξημερώνει στα στενάκια και στις πλατείες, στους λόφους και στα πάρκα μετά απο όμορφες νύχτες.Αχ είναι ωραίος και ο αλκοολισμός!Και τώρα που φορτσάρουμε ακόμα καλύτερα.Θα μυρίσουμε για λίγο σκόνη και κλεισούρα παλιού σπιτιού μέχρι να καθαρίσει και μετά μετακόμιση και γειά σας.Λιαν συντόμως σαλπάρω για το νησί μου.Παω να μυρίσω τη θάλασσα που σκάει στα βότσαλα και να γευθώ φρέσκια κάπαρη.Μα τι θαυμάσια η ζωή μα το Δία!
Ας τραγουδήσω κι ας χαρώ του χρόνου ποιος το ξέρει αν θα πεθάνω ή θα ζω ή θα μαι σ'αλλα μέρη.
(Σωκράτης Σινόπουλος - Κατερίνα Παπαδοπούλου "Αμυγδαλάκι τσάκισα" ...απο τους καλύτερους δίσκους που άκουσα φέτος)
Μυρουδιές! Μυρουδιές παντού! Τι ωραίες μυρουδιές... Η άνοιξη είναι εδώ. Και πολλές σκέψεις και αρκετοί νέοι παράγοντες και αλλαγές γερές στον ορίζοντα και ενας ανεμοστρόβιλος που τα σαρώνει όλα και στο πέρασμα του αφήνει μουσικές, γλυκές γεύσεις και γέλια χαράς. Έτσι απλά.Το περπάτημα μέσα απο το πάρκο τη νύχτα. Έτσι απλά.Οι μυρωδιές απο τις ανθισμένες νερατζιές που μας έχουν πάρει τα μυαλά. Ω ναι...η άνοιξη είναι παντού!
Γι αυτό πάμε στα βουνά και στις θάλασσες...πάμε στα ανθισμένα χωράφια.
Το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος ξεκίνησε στην Κρήτη το 1982 σαν μια παρέα φίλων και εξελίχθηκε σε ενα σημαντικό μουσικό κέντρο για τη μουσική παράδοση της χώρας μας αλλά και την παγκόσμια. Η κύρια δραστηριότητα του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος είναι η διοργάνωση σεμιναρίων και master-classes με κορυφαίους δασκάλους από όλο τον κόσμο και με τη συμμετοχή περίπου 350 με 400 μαθητών κάθε χρόνο από τουλάχιστον 35 διαφορετικές εθνικότητες. Το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος στεγάζεται στο χωριό Χουδέτσι της Κρήτης, το οποίο έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό εξαιτίας των δραστηριοτήτων του ΜΕΛ που έχει αναδειχθεί πλέον σε έναν πολύ σοβαρό μοχλό ανάπτυξης τόσο για το ίδιο το χωριό όσο για όλη την περιοχή. Οι μαθητές και οι δάσκαλοι του ΜΕΛ διδάσκουν σε μουσικές σχολές και πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα, στην Ευρώπη και αλλού ταυτόχρονα συμμετέχοντας δημιουργικά και καθοριστικά σε πολλές από τις κορυφαίες παραγωγές που έχουν να κάνουν με την σοβαρή αξιοποίηση στοιχείων της παγκόσμιας παραδοσιακής μουσικής στη σύγχρονη δημιουργία. Η ίδια η Κρήτη εξελίσσεται σε τόπο συνάντησης, διαλόγου και δημιουργικής επεξεργασίας των μουσικών παραδόσεων της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Ασίας . Τα σεμινάρια αυτά δουλεύουν κάτω του κόστος καθώς τους διοργανωτές δεν τους ενδιαφέρει το οικονομικό κέρδος παρά μόνο η υπηρεσία που προσφέρουν στους μαθητές και στην ίδια τη μουσική. Οι μαθητές είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία άνθρωποι περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων που ήδη κάνουν μεγάλες θυσίες να ανταποκριθούν στη σχετικά χαμηλή τιμή που τους ζητείται να πληρώσουν (250€ για 6 μέρες μαθημάτων και διαμονής!). Μέχρι τώρα η βασική οικονομική ενίσχυση του ΜΕΛ ερχόταν απο το Δήμο Νίκος Καζαντζάκης, ο οποίος όμως απο φέτος δηλώνει αδυναμία να συνεχίσει να καλύπτει τα όσα μέχρι τώρα κάλυπτε και έτσι το ΜΕΛ μένει χωρίς τα απαραίτητα οικονομικά μέσα ώστε να μπορέσει να πραγματοποιήσει το φετινό κύκλο σεμιναρίων. Ο Δήμαρχος του Δήμου Ν. Καζαντζάκη, ο κ. Ρούσος Κυπριωτάκης βεβαιώνει ότι, παρά τις επίμονες προσπάθειες του ιδίου και των συνεργατών του να εξασφαλιστεί το ενδιαφέρον και η στήριξη των τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό προκειμένου να συνεχίζεται η προσπάθεια που γίνεται στο Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση στα αιτήματα αυτά. Συνεπώς το Μουσικό Εργαστήρι δεν έχει άλλη επιλογή από το να διακόψει όλες του τις δραστηριότητες και να κλείσει... Ο ίδιος ο Ross Daly έχει επανειλημμένα στο παρελθόν απευθυνθεί σε δημόσιους φορείς και στο Υπουργείο Πολιτισμού ζητώντας στήριξη ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να λειτουργεί και να εξελίσσεται το ΜΕΛ εισπράτοντας απλά την πλήρη αδιαφορία. (σημείωση: Τα έξοδα του ΜΕΛ ετησίως ανέρχονται στα 35.000 - 45.000 ευρώ)
Oποιοσδήποτε επιθυμεί να διαμαρτυρυθεί ή να εκδηλώσει τη δική του ενόχληση για το κλείσιμο του ΜΕΛ μπορεί να το κάνει στέλνοντας ενα email διαμαρτυρίας σε μια ή και σε όλες τις παρακάτω διευθύνσεις:
Είναι κρίμα σε μια Ελλάδα που θέλει να ονομάζεται χώρα Πολιτισμού να υπάρχουν τέτοια φαινόμενα αφανισμού αξιόλογων αλλά και σημαντικών για τον πολιτισμό της χώρας κινήσεων ενω την ίδια ώρα γίνεται σπατάλη εκατομμυρίων για φαινόμενα σαν τη Eurovision.... Ντροπή και αίσχος δηλαδή....σκάβουμε οι ίδιοι το λάκκο μας.
Είναι αυτό που λέμε τη μια έτσι την άλλη γιουβέτσι.Μόνο που το γιουβέτσι κάποιος πρέπει να στο ρίξει για να το φας στη μάπα.Και μετά τρέχουν τα ζουμιά και γίνεσαι ολόκληρος χάλια.Και το χειρότερο: με ενα θολό βλέμμα...
τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ
Περνάει ο χρόνος και για λίγο σου είναι αδύνατον να δεις τον εαυτό σου σε μια εικόνα του μέλλοντος.Το μέλλον έχει χαθεί.Κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι γίνεται ρε πούστη...
Αλλά ο πούστης δεν απαντάει!
Και τελικά κανείς δεν απαντάει!! Μα είναι εξωφρενικό! Είναι πραγματικά ενα πρόβλημα των καιρών μας....ο κόσμος δεν μιλάει.Φοβάται, δεν θέλει, δεν μπορεί...δεν ξέρω.Ξέρω απλά οτι ο κόσμος δεν μιλάει.Κύριε άνοιξε το στοματάκι σου και πες το και το.Μα είναι τόσο απλό....όχι?
Αγαπημένη λέξη αυτή την εποχή: Παράνοια
Ναι δεν ξέρω....ή ο κόσμος είναι ή λειτουργεί παρανοικά...ή εγώ έχω χάσει τη μπάλα και δεν μπορώ να συγχρονιστώ με τον κόσμο με αποτέλεσμα να μου φαίνονται όλα παρανοικά.
Ή στραβός είναι ο γυαλός, ή στραβά αρμενίζουμε...που λένε.
Σε γενικές γραμμές γουστάρω και λίγο παράνοια βέβαια....αλλά ξέρω γω...όχι κι έτσι ρε γαμώτο!Λίγο έλεος.Σόου σαμ μέρσι ναουμ!
Αγαπημένο χρώμα αυτή την εποχή:Μωβ
Πως κάποιοι τα βάφουν μαύρα...ε εγώ τα βάφω μωβ.Χωρίς βέβαια να είμαι σίγουρη αν αυτό είναι απαραίτητα καλύτερο. Ενιγουειζ....ωραίο το μωβάκι.Γουστάρω!
Αγαπημένη παροιμία αυτή την εποχή:'Στη βράση κολλάει το σίδερο'
Ε ναι ρε πούστη έτσι είναι!Αμα είναι να το φιλοσοφούμε μέχρι να μας πεταχτούν τα συκώτια έξω τότε το χάσαμε το παιχνίδι.Μπαμ και κάτω να τελειώνουμε.
Βαρέθηκα.Ε ναι!
Αγαπημένο τραγούδι αυτή την εποχή:Στέλιος Πετράκης - Καινούρια Αγάπη
"Παλάτια δεν εγύρεψα να βάλω τη χαρά μου εμένα μεσοπέλαγα είναι τα όνειρα μου.
Καινούρια αγάπη έκαμα που μοιάζει του πελάγου κι άλλοτε λέει σίμωσε κι άλλοτε λέει φυλλάγου"
Αγαπημένο φαγητό αυτή την εποχή: Τραχανάς
Με τρέλα όμως!!Με μπόλικη φετούλα κι όλας είναι μούρλια!
Εν ολίγοις.....
....... Β ο ή θ ε ι α μ α ς ! !
Υ.Γ. 1: Επίσης μου τη δίνουν οι απόκριες!Ναι ρε παιδάκι μου δε γουστάρω πως να το κάνουμε.Όχι έτσι τουλάχιστον...να 'μουνα σε τίποτα Γρεβενά, σε καμιά Δράμα ή ακόμα καλύτερα σε καμιά Καστοριά τότε ναι.Αλλά φέτος δε θα πάρω ευχαριστώ.
Υ.Γ. 2: Διάβασα και αυτό το άρθρο και γούσταρα!Σίγουρα πρέπει να είμαι κι εγώ φορέας της συγκεκριμένης ποικιλίας του γονιδίου τάδε.Δεν εξηγείται αλλιώς.Ε τότε βαράτε αλύπητα....αντέχω! (αντέχω?)
Με μια μυρωδιά πρώιμης άνοιξης στην ατμόσφαιρα, αλλά και με το κρυάκι του χειμώνα να επανέρχεται όμορφα...συνεχίζουμε. Με χούμους και κινέζικα βασανιστήρια, με ωραία κρασάκια, με γέλια και μουσικές. Βόλτες στον ήλιο, βόλτες στη θάλασσα, βόλτες σε εξαίσιες γεύσεις και βόλτες στο μέλλον (αυτές δεν αποφεύγονται με τίποτα λέμε).
Και ολα ετούτα σε καιρούς παρανοικούς λέει.Και όχι μόνο λέει δηλαδή, κάπως έτσι είναι. Μα ναι έτσι είναι!Κόψανε τα αιωνόβια δέντρα στη τσιμεντούπολη της Κυψέλης για τα οποία λέει είχαν ζητήσει αρκετές χιλιάδες ευρώ απο τους κατοίκους που τα διαμερίσματα τους βλέπαν στο πάρκο λόγω αυτού του προνομίου που είχαν και με σκοπό την ανάπλαση του πάρκου.Επίσης όσοι δεν έχουν πληρώσει αυτό το ποσό απειλούνται με κατάσχεση της περιουσίας τους, συνεπώς και με έξωση. (!) (ουαου!) Υπο απειλή και τοάλσος Παγκρατίου... Υπο κατάληψη και η Λυρική Σκηνή απο σήμερα. Οι αγρότες φάγαν στάχτη στα μάτια και αποχωρούν πανηγυρικά. Η πολιτική αυτής της χώρας συνεχίζει και διαπρέπει με το μοναδικό της τρόπο. Η οικονομία παγκοσμίως πάει κατά διαόλου. Όλη η Γαλλία σε απεργία χθες. Η τούρκοι παρανοούν κι αυτοί. Και αθώος κοσμάκης εξακολουθείται να σφάζεται στην Παλαιστήνη.
Και πολλά πολλά άλλα.Βέρι νάις! Μα τι συμβαίνει? Πάντα έτσι ήταν και απλά εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι ή τώρα υπάρχει μια κορύφωσις του πανζουρλισμού και της παράνοιας σε ετούτη τη γη??
Εντάξει για το παρανοικό της κατάστασης στη δικιά μου καθημερινότητα φταίει ο πλούτωνας που μπήκε στο ζώδιο μου και θα με ταλαιπωρήσει για πολύ καιρό...για το παρανοικό της κατάστασης στο κάθε λεπτό ετούτου του πλανήτη που ονομάζεται γη ποιός φταίει?
οεο?
Ααααχχ.....καλά το λέει το άσμα....θ'ανέβω σε μια μπανανιά και θα'αρχίσω να τρώω μπανάνες, καλύτερα στη μπανανιά κι ας τρώω μόνο μπανάνες!!
Μέρες τώρα ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου και τις απόψεις μου αλλά δεν έχω προλάβει ως τώρα.Άλλωστε δεν έχει και πολύ νόημα...Όλη αυτή η συνεχής συζήτηση τον γεγονότων των τελευταίων ημερών και όλες αυτές οι αναλήσεις απο ειδικούς και μη...δε λεω έχουν ειπωθεί πολλά και ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα πράγματα αλλά το μπλα μπλα δεν φέρνει τη λύση σε κανένα πρόβλημα.Χρειάζεται και το μπλα μπλα αλλά χρειάζεται και δράση.
Στο δρόμο, στο δρόμο, να σπάσουμε τον τρόμο!
Πολύ γουστάρω και είμαι πλέον αυτής της άποψης.Αντίδραση στην αποβλάκωση και την παραπληροφόρηση και επιτέλους πληροφόρηση!Αυτό είναι σημαντικό.Ότι κι αν συμβεί απο δω και πέρα, εμένα με έκαναν ιδιαίτερα χαρούμενη κάποιες κινήσεις που είδα όπως η παρέμβαση στη νετ, το σπάσιμο τηλεοράσεων στην Ερμού, η παρέμβαση στην πρεμιέρα του Εθνικού Θεάτρου.Μ'αρέσουν τέτοιες κινήσεις και τις υποστηρίζω και πιστεύω οτι χρειάζονται κι άλλα τέτοια και είμαι σχεδόν σίγουρη πως θα συνεχίσουν να υπάρχουν τέτοιες δράσεις.Αναγνωρίζω βέβαια πως είναι και δύσκολο να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου όταν μια ολόκληρη κυβέρνηση σε αγνοεί παντελώς, όταν η αστυνομία χάνει την ψυχραιμία της και γίνεται βίαιη, όταν 16χρονα δικάζονται με τρομονόμο και όταν σε καθημερινή βάση ποτίζεσαι απο ισχυρές δόσεις χημείας.Η κατάσταση σε ετούτη την χώρα είναι απαράδεκτη!Όχι μόνο τώρα, πάντα λίγο πολύ ήτανε, αλλά τώρα έχει παραγίνει το κακό...και έχω αρχίσει πλεον να φοβάμαι για το που θα οδηγήσει όλο αυτό.
