TAKO LAKO*

Λοιπόν δεν ξέρω τι συμβαίνει....Είναι η άνοιξη?Είναι η θέση των πλανητών?Είναι τραίνο?Είναι αεροπλάνο?Όχι...είναι...........ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ!!!!!!!
Είναι μια υπέροχη εποχή.Μια πορεία ανωδική και ασταμάτητη.Όλα πάνε κατ'ευχήν που λένε.Υπέροχα.Απίθανα.Πραγματικά δεν έχω λόγια.Ακολουθώ απλά την πορεία των πραγμάτων σα μεθυσμένη...λαλαλαααα....
Περίοδος ιδιαιτέρως εποικοδομητική θα έλεγα.Τόση δύναμη και τόση δημιουργία που δεν ξέρω απο που πηγάζει.Απλά κάτι με σπρώχνει κι εγώ φεύγω μπροστά με φόρα.Και πάμε.Πάμε ναι.
Και οργανώνομαι, κάνω σχέδια, κάνω πραγματικότητα σκέψεις που μουχλιάζουν στο κεφάλι μου για μήνες, παίρνω αποφάσεις, με λίγα λόγια δρω και ζω - χοχοχο.Και το χαμόγελο όλο και πιο πλατύ και αυτή είναι ζωή και τι ωραία που είναι η ζωή και σας αγαπώ, να'στε καλά, παω μια βόλτα κι επιστρέφω σίγουρα ακόμα πιο δυναμικά.

ουααααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!χαχαχααααααα!!!

alfa.

Λοιπόν έχει ενδιαφέρον.Μέχρι ενα σημείο όμως έτσι.Όλα θέλουν το μέτρο τους.Έτσι.
Ο καιρός περνάει γρήγορα στη ρουτίνα του και όταν έχεις κάτι να περιμένεις.Και περνάει αργά όταν βγαίνεις απο τη ρουτίνα και ζεις όλα αυτά που περίμενες.Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή.
Ηθικό δίδαγμα.Δεν είναι καλό να βιάζεσαι.
Μάλιστα.Χοχοχο.
Η Αθήνα λοιπόν είναι μια πόλη που προσπαθεί να γίνει Ευρώπη αλλά κάτι της βάζει τρικλοποδιά κι όλο πέφτει και έτσι δε φτάνει ποτέ το στόχο της.
Η Αθήνα θα μπορούσε εύκολα να είναι Ευρώπη αλλά η βλαχειά και η μιζέρια της δυσκολεύουν τα πράγματα.
Βέβαια η αλήθεια είναι πως υπάρχουν όμορφες κινήσεις και υπάρχει πολύς αξιόλογος κόσμος που βοηθάει την Αθήνα να γίνει αυτό που θέλει.Μόνο που μέσα σε τοοοοοοοσο μεγάλη έκταση και τοοοοοοοοοσο πολύ κόσμο, εύκολα χάνονται οι ομορφιές αν δεν είσαι ικανός να τις δεις.Και είναι κρίμα.
Ήταν λιγάκι ενα τεστ αυτό το ταξιδάκι που όμως με επιβεβαίωσε και εβάλε τα πράγματα καλύτερα στη θέση τους.Το αποφάσισα ακόμα πιο συνειδητά αυτή τη φορά και το σίγουρο είναι πως στην Αθήνα δε γυρνάω να ζήσω.Η ζωή σε αυτή την πόλη δεν είναι ζωή.Είναι ανυπόφορη.Δεν ξέρω αν γίνεται χειρότερη κάθε φορά που την επισκέπτομαι ή αν απλά εγώ απομακρύνομαι όλο και περισσότερο απο αυτήν και έτσι δεν την αντέχω.Μάλλον το δεύτερο όμως.Ωραία η Αθήνα.....για διακοπές.Και μόνο.Να καλή ώρα, να πας μια βδομαδούλα, να δεις τον ανηψιό σου τον παλλήκαρο, να κάνεις μια εκδρομούλα στο ήλιο, να πιείς τα ρακομελάκια σου με ωραία μουσική και ωραία παρέα, να κάνεις τα σουλάτσα σου στα μπαρς και τα ιβεντς που έχουν αρχίσει να ξεχυλίζουν απο παντού και μόλις αρχίσεις να νιώθεις τη μιζέρια να εισχωρεί στο πετσί σου να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια....
Μου τη δίνει απίστευτα ο κόσμος στα μετρό και τα τρόλευ που δεν περιμένει πρώτα να βγεις αλλά ορμάει με το που ανοίγουν οι πόρτες ωσάν το ζώο που ορμάει στη τροφή του μετά απο μια εβδομάδα που έχει μείνει νηστικό.
Μου τη δίνουν επίσης και οι ανάγωγοι άνθρωποι που νομίζουν οτι είναι έξυπνοι.Σαν την τύπισα στο Ελ.Βενιζέλος σήμερα που ήταν εκεί πριν πας για την πύλη Β5, να πάρεις το αεροπλανάκι σου και να ξεφυσήξεις με ανακούφιση, και βάζεις μπουφάν και τσάντα στις ακτίνες να σκαναριστούν για βόμβα και καθώς περιμένεις να σου πει η εν λόγω τύπισα με υφάκι να περάσεις απο το μηχάνημα, κάθεται σα σπαστικιά κότα (χειρότερα) και φωνάζει και λέει ούφο μια μελαμψή κυρία τουρίστρια που καθυστερεί την ουρά γιατί κανείς δεν της λέει τι πρέπει να κάνει και έτσι δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει και καθυστερεί την ουρά φυσικά.Και η αμόρφωτη, ανάγωγη τύπισα, υπάλληλος του διεθνές αερολιμένα και εικόνα στους ξένους του ελληνικού μεγαλείου κάθεται και αποκαλεί την κυρία ούφο και μάλιστα το λέει και στα αγγλικά -σε περίπτωση που είμαστε όλοι ούφα και δεν καταλαβαίνουμε- u.f.o!!!
Μα ναι είμαστε ούφα!Αυτό είναι λοιπόν!Ω τι σοφία που κουβαλάει ο απλός ανάγωγος λαός της βλαχειάς!Όλε!

Σχεδόν με πίκρα άφησα την Ελλάδα....γιατί την αγαπώ και μου λείπει και σκέφτομαι να επιστρέψω σύντομα, αλλά με ενοχλούν πολύ όλα αυτά.Πολύ.Θέλω να βρω μια γωνιά της Ελλάδος όμορφη και αμόλυντη, να παω να ζήσω και να αναπνέω γλυκό αέρα καθαρό απο τη μιζέρια.Γίνεται?
Δύσκολο να διαλλέγεις ανάμεσα σε δυο πατρίδες και σε δυο τόπους που αγαπάς, αλλά εξίσου δύσκολο να σε πληγώνει και να σε χαλάει ο τόπος στον οποίο μεγάλωσες και σε κρατάει για πάντα δεμένο με ενα αόρατο σχοινί ενώ ταυτόχρονα σε διώχνει.

....Αυτά.Το βάρυνα λιγάκι το κλίμα...συγχωρέστε με μα είχα ανάγκη να τινάξω απο πάνω μου την οργή που με τρώει (πςςς μα τι δραματικά και ωραία που τα λέω!)(χοχοχοοοο)



Λοιπόν την άκρη και πάλι θα τη βρούμε όπως τη βρίσκουμε πάντα.Πλεον είμαστε σε καλό δρόμο και τα σημάδια ουκ ολίγα.Αμε.
Βίρα τις άγκυρες, λύστε τους κάβους, γιόχοχο κι ενα μπουκάλι ρούμι και πάμε!
Άνοιξη μυρίζει στον αέρα και αναμπουμπούλα αλλαγής αισθάνομαι.

Έρε τι έχει να γίνει!

ΖωηΚαιΚοτα-ΚοτΚοτΚοτ!*

Λοιπόν ίσως ενα απο τα καλύτερα καθολικά πάσχατα που έχω περάσει.Μα πραγματικά.Και σκάνε δυο φίλοι και σου λένε τις επόμενες μέρες που θα είμαστε εδώ αναλαμβάνουμε εμείς.Δε θα ξανασκεφτείς για λεφτά και δουλειές και τίποτα μέχρι να φύγουμε.Τώρα κάνουμε οτι γουστάρουμε.Γαμώ.Και έτσι λοιπόν απόλυτο ριλάξ.Σα να ήμουν σε εναν γλυκό λίθαργο όλες αυτές τις μέρες.Σε μια όμορφη νιρβάνα λαλαλαααα...Και έτσι λοιπόν ξύπνημα χαλαρό το πρωί και μετά πρωινό-μπράντς σε ζεστά πολύχρωμα καφέ με ντελικάτες γεύσεις.Και μετά βόλτα αλλά λόγω κρύου, απλά βόλτα μέχρι το επόμενο καφέ και σιγά σιγά ο καφές το γυρνάει σε κράσι.Και μετά γιοχοχοοοο βόλτα που καταλήγει σε εστιατοριάκι πρώτο.Και γκουρμέ γεύσεις και τα καλύτερα κρασιά απο το μενού.Μα σε λα βι που λένε και οι γάλλοι.Κάτι ξέρουν αυτοί.Συν τοις άλλοις ρακί απο την Κρήτη -και μια απο τις καλύτερες νομίζω που έχω πιεί στη μέχρι τώρα ζωή μου- αλλά και παστελάκι πρώτο, επίσης απο τα καλύτερα.Και μασάζ και χοροί και συζητήσεις μπόλικες και γέλιο μπόλικο και ενα καλό μούλτι-κούλτι-τούτι-φρούτι γλεντάκι στο σπίτι και τι να λέμε τώρα...όνειρο, όνειρο αυτό το πάσχατο!

Και σα να μη φτάνουν όλα αυτά ,περάσαν γρήγορα και οι τελευταίες μέρες και τώρα πέρνουμε φόρα και ανοίγουμε σιγά-σιγά το γκάζι γιατί αρχίζουν τα καλύτερα τώρα.Απο δω και πέρα ολέ!Αύριο τέτοια ώρα που μιλάμε θα βρίσκομαι με τον ανηψιό στην αγκαλιά!Οου γιες!!Εεε...καλά ίσως όχι τέτοια ώρα, γιατί ετούτη δεν είναι ώρα για μωρά παιδιά, τέτοια ώρα μάλλον θα βρίσκομαι με κανα ποτηράκι γεμάτο κρασί αγκαλιά, το οποίο φυσικά καθόλου κακό δεν είναι, αλλά σίγουρα θα έχω περάσει όλο το απόγευμα με τον ανεψιό αγκαλιά.Ένα εβδομαδιαίο διάλειμμα εν Αθήναις είναι πάντα ευχάριστo θαρρώ χοχοχο.
Και σαλαλαλαααα και λαλαλαλααααα και τριαλαλαλαααα και ρουφάω τη ζωή και δε χορταίνω και σε άπειρα κομμάτια ευτυχίας σκορπίζομαι παντού και πόσο όμορφα γεμάτα περνάει ο καιρός και πόσα όμορφα ακόμα έρχονται και μαζί με όλα σε μια στιγμή αυθορμητισμού κλείσαμε και εισιτήρια για Μπάρτσα και μουσικές απο παντού και χαμόγελα το πρωί και παιχνίδια με τις εφημερίδες και τραγούδια στο ποδήλατο και κόψε-ράψε-κόψε-ράψε και ξανά απτην αρχή τι ωραία που ναι η ζωηηηηηηηηηηηηηηη!!!!!

ζαμανφου....**

Σίγουρα αυτό που περιμένεις να δεις κοιτάζοντας έξω απο το παράθυρο μια Δευτέρα πρωί στα μέσα του Μάρτη δεν είναι....χιόνι!!!

Σύμφωνα με το ημερολόγιο έχουμε μπει στην άνοιξη, και οι δανοί που ακολουθούνε το ημερολόγιο και όχι τα δελτία της dmi (εμυ της Δανίας) έχουν ήδη αρχίσει να διοργανώνουν τις ανοιξιάτικες εκδηλώσεις.

Εγώ πάντως που βγήκα για λίγο έξω ένιωσα λες και είμαι στα μέσα του χειμώνα κάπου στη Γροιλανδία, με τον αέρα να φυσάει λυσασμένα και το χιόνι να πετάει οριζόντια με ιλλιγγιώδη ταχύτητα και να προσγειώνεται στο πρόσωπο μου δυσκολεύοντας έτσι την όραση μου και την άφιξη στον προορισμό μου.

Και έτσι θα είναι όλη η εβδομάδα λένε....Όνειρο!Όλε!

Συν τοις άλλοις, εμείς εδώ έχουμε πάσχα αυτή τη στιγμή που γράφω, ναι αυτή ακριβώς τη στιγμή εδώ πέρα είναι μεγάλη δευτέρα....Μα ουδεμία απορία γιατί δυσκολεύομαι να νιώσω πάσχα εδώ πάνω.Άκου λέει πάσχα.......και αντι για λιβάδια με λουλουδάκια και πασχαλινά αυγά, έχουμε πασχαλινά αυγά και χιόνιαααα στοοο καμπαναριόοοοοοοοοοο...!!!Λαλαλαοοοοο!!!!

Μάλιστα.Δε βαριέσαι.Θα περάσει κι αυτό και θα έρθει κι άνοιξη κάποια στιγμή και σε μας, που θα πάει.Για την ώρα λίγες διακοπές, ύπνος και ξεκούραση, καφεδάκια, φιλαράκια, μικρές ιδέες για μελλοντικά σχέδια και μουσική.Χαλαρά.Το τζάκι λείπει και θα είχαμε μια καθόλα πλήρη χειμωνιάτικη εικόνα.

Άιντε καλα χριστ......εεε καλό πάσχα.Τι πάσχα δηλαδή εσείς έχετε καλοκαίρι απο οτι μαθαίνω.Χμμμ..........

"Θα φύγω θα ξενιτευτώ

θ'αφήσω αυτά τα μέρη,

θ'αφήσω αυτά τα μέρη.

Να βρω την άκρη του ντουνιά

να την εκάμω ταίρι,

να την εκάμω ταίρι."

(Στέλιος Πετράκης "Στην άκρη του ντουνιά")

Λαλαλαααααα....!!!!

ffw.

...Ευτυχώς που δεν έχω χρόνο αυτές τις μέρες, γιατί αλλιώς θα σας είχα βομβαρδίσει στα ποστ περί του θαύματος της ζωής και την ευτυχία στα απλά πράγματα και ενα σωρό άλλες τέτοιες αμπελοφιλοσοφίες.Χοχοχο.Τυχεροί είστε!

Αντιθέτως τρέχω σαν παλαβή και αυτή την εβδομάδα αρκετά κατσουφιασμένα κι όλας....Πέραν του οτι παίζει τρελό άγχος αυτές τις μέρες μέχρι το πάσχα -το οποίο εδώ ξεκινάει σε δέκα μέρες ευτυχώς- και φυσικά έχουν πέσει όλα μαζεμένα και πρέπει να έχω ολο το προτζεκτ έτοιμο μέχρι την άλλη Παρασκευή και δουλειά παράλληλα κάθε απόγευμα και επισκέψεις απο Ελλάδα και απο αλλού και να προσέχω και την κόρη της φίλης μου όλη μέρα το Σάββατο και άγχος και κούραση και ουφ.....και πες την παλεύουμε γιατί δε μασάμε γενικώς και μπλα μπλα μπλα ναι τα ξέρουμε όλα αυτά.....αλλά το θέμα είναι οτι πέρα απο όλα αυτά έχει επιστρέψει και ο χειμώνας!Χειμώνας με τα όλα του όμως λέμε.Και χιόνια και βροχές και παγωμένος αέρας και μπρρρρρ.....Και βασικά έχω βαρεθεί.Θέλω άνοιξη λέμε!

Και κάτω λέει έχετε γαμώ τους καιρούς ε?Γκρουμφ.Κάθε φορά που κλείνω το τηλέφωνο με τον αδερφό μου είμαι με ενα χαζό χαμόγελο για αρκετή ώρα μετά.Χε.Πραγματικά φοβάμαι το τι θα γίνει όταν κατέβω και αντικρύσω τον ανηψιό.Νομίζω οτι θα την ακούσω τελείως και μετά θα αρνούμαι να ξαναμπώ στο αεροπλάνο!Όλε λέμε όλε!Ο χρόνος έχει αρχίσει και μετράει αντίστροφα.22 μερούλες και θα την αράζω στον ήλιο με τον ανηψιό αγκαλιά.Ναι ναι ω ναι.Τι έλεγα?Να περάσει ο Φλεβάρης?Ε άντε να περάσει και ο Μάρτης τώρα!Χοχοχο!
Όχι εντάξει τώρα είμαστε χαλαρά.Μια βδομαδούλα και μετά πασχαλινές διακοπές, καμιά βόλτα κοντινή, μετά Ελλάδα για λίγο και μετά ποιός μας πιάνει.

Πάντως πραγματικά απορώ πως υπάρχει κόσμος που ζει όπως έγω αυτή τη στιγμή αλλά για όλη τους τη ζωή!Γιατί εντάξει εγώ ξέρω είναι για έξι μήνες και θα πήξω και θα κουραστώ και πολύ δουλειά και σχολή και κανούρια πράγματα οκ αλλά επιλογή μου είναι στην τελική και θα τελειώσει κι αυτό και πάμε γι άλλα.Να γουστάρουμε.Αλλά πως μπορούν κάποιοι και ζουν έτσι όλη τους τη ζωή μες το άγχος και το στρές και την κούραση?Και γιατί?
Δεν ξέρω....Εγώ δεν θα την πάλευα πάντως.Δεν νομίζω καν οτι θα την πάλευα να κάνω και την ίδια δουλειά για χρόοοοονια ή για όλη μου τη ζωή.Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα όμως.Λίγη αλλαγή βρε παιδάκι μου, λίγο σασπένς, έτσι να γίνεται κάτι.
Τι γίνεται?
Χμ καλά σταματάω και πάω για δουλειά.Όλε!

(υγ. ψιτ εσείς εκεί κάτω, στείλτε καλέ κανα ξόρκι να διώξουμε κι εμείς το χειμώνα....)

Σηκώνω το ακουστικό και σχηματίζω τον αριθμό.Στην άλλη άκρη της

γραμμής ακούγονται φωνές αγαπημένες.Ήρεμες και έτοιμες για το

άγνωστο που έρχεται.Ήρθαν οι γιατροί.Βάζει το ακουστικό στο μηχάνημα

και ακούω την καρδιά του μωρού.Έχω μείνει με το ακουστικό σφιχτά

κολλημένο στο αυτί και ακούω με μια φάτσα χαζεμένη.Ένα τεράστιο

χαμόγελο και ενα ελαφρύ βούρκωμα.Το μέσα μου γίνεται βούτυρο και

λιώνει.Μικρή και εύθραυστη ταξιδεύω με τη σκέψη.Κι ενα καλώδιο

τηλεφώνου μεταφέρει όλη μας την αγάπη.Ακόμα κι απο το τηλέφωνο,

ακόμα κι απο τόσο μακρυά, οσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια,

γίνονται αντιληπτά με τη σιωπή μας.
.
.
.
.
.
.
(Καλό μήνα και καλή Άνοιξη!!Όλε!)




update: Κυριακή πρωί με ξυπνάει το τηλέφωνο.Σέρνομαι μέχρι το ακουστικό και με δυσκολία βγαίνει ενα βραχνό ναι.Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούω τη φωνή του αδερφού μου πιο καθαρή και φωτεινή κι απο την ατμόσφαιρα της πιο όμορφης ανοιξιάτικης μέρας."Έλα!Γεννάμεεε!" μου φωνάζει.

...Σήμερα Κυριακή 2 Μαρτίου στις 3 η ώρα το μεσημέρι γεννήθηκε ο ανηψιός μου.Μικρός και ροδαλός, με μαύρα ματάκια και μαύρες πατικωμένες μπούκλες.
Έγινα θεία!!!Λαλαλαααααα!!!!

Χαμογελάμε, χορεύουμε και τραγουδάμε...τι χαρά, τι χαρά λαλαλαααα!!!

123...βιβλία!!!

Λοιπόν μου ψιθύρισε το μαράκι το λεμονάτο πως παιχνιδάκι κυκλοφορεί και πως το μυστικό κρύβεται στη σελίδα 123 του βιβλίου μου....Ανοίγω λοιπόν και διαβάζω....

"Προσπερνώντας το σκοπευτήριο, ο Βαρενούχα παραμέρισε τις πασχαλιές που έκρυβαν τη βαμμένη γαλάζια τουαλέτα.Ο ηλεκτρολόγος αποδείχτηκε εντάξει άνθρωπος, η λάμπα στην οροφή της τουαλέτας ανδρών βρισκόταν τοποθετημένη μέσα στο μεταλλικό πλέγμα, όπως είχε δώσει εντολή ο διαχειριστής.Όμως τον στενοχώρησε το γεγονός οτι, ακόμη και με το λιγοστό φως πριν απ'την καταιγίδα, μπορούσες να διακρίνεις τις επιγραφές απο κάρβουνο και μολύβι που βρόμιζαν όλους τους τοίχους.
-Μα τι πράγματα είναι αυτά, ε!...πήγε να πει ο διαχειριστής, και ξαφνικά άκουσε πίσω του μια φωνή σα νιαούρισμα.
-Εσείς είστε ο Ιβάν Σαβέλιεβιτς?
Ο Βαρενούχα ταράχτηκε, γύρισε και είδε πίσω του κάποιον κοντό χοντρούλη, που όπως του φάνηκε το κεφάλι του έμοιαζε με γάτα.
-Μάλιστα, εγώ είμαι, απάντησε ψυχρά ο Βαρενούχα.
-Χαίρω, χαίρω πολύ, αποκρίθηκε με κλαψιάρικη φωνή ο κοντόχοντρος γατάνθρωπος και ξαφνικά, παίρνοντας φόρα, έδωσε στον Βαρενούχα μια τέτοια γροθιά στο αυτί, που η τραγιάσκα του τινάχτηκε απ' το κεφάλι και χωρίς ν' αφήσει ίχνος εξαφανίστηκε μέσα στη μια απ' τις λεκάνες του αποχωρητήριου."

Απο το βιβλίο Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ.
Πριν λίγο καιρό το ξεκίνησα, αλλά είναι απο τα βιβλία που απο τις πρώτες σελίδες σε κρατάνε και δε θες να το αφήσεις απο τα χέρια σου για να δεις τι θα γίνει στη συνέχεια.
Με πολύ καλή γραφή αλλά και μπόλικη δόση σοβιετικού σου-ρεαλισμού.

Καλώ κι εγώ με τη σειρά μου λοιπόν να ανοίξουν τα βιβλία τους στη σελίδα 123 και να παραθέσουν ενα απόσπασμα τους ναρίτα, τρολ, νεροπιστολέρο, patsiouri και roadartist

το συνδρομο του φλεβαρη....

Στα μισά του Φλεβάρη λοιπόν και άντε να τελειώνουμε και μ'αυτόν.

Η φάση με το Φλεβάρη είναι οτι έχουν ήδη περάσει τρεις μήνες χειμώνα, έχουν περάσει χριστούγεννα πρωτοχρονιές και λοιπά ιβέντς που δίνουν γεύση και χρώμα στο χειμώνα και πλεον σε έχει κουράσει αυτή η μουντίλα του καιρού και το κρυο που σου μαστιγώνει το πρόσωπο το πρωί και που αν ξεχάσεις τα γάντια όταν φεύγεις βιαστηκά για τη δουλειά με το ποδήλατο την πάτησες γιατί φτάνεις απλά χωρίς χέρια (ναι το έπαθα χτες).

Πλην όλων των παραπάνω λοιπόν ο Φλεβάρης έχει ακόμα ενα τεράστιο μειον.Και αυτό είναι το οτι υπάρχουν στον αέρα κάποια αμυδρά σημάδια άνοιξης, όπως τα πουλάκια που επιστρέψανε και τιτιβίζουν πλεον όμορφα κάθε πρωί, ενας ήλιος που και που, να ζεσταίνει γλυκά, καμιά μέρα με θερμοκρασία άνω των πέντε βαθμών που παθαίνεις αμοκ και βγαίνεις χωρίς γάντια, με ανοιχτό μπουφάν, κοντομάνικο και λεπτό παπουτσάκι και μόλις πέσει ο ήλιος το δαγκώνεις.Η όπως σήμερα που έχει εναν τρελό ήλιο και μια υπέροχη μέρα και το θερμόμετρο δείχνει....μηδέν!Μα μηδέν?!?Γκρουμφ.

Και είναι πολύ βασανιστικό να γεύεσαι την γλύκα της άνοιξης και μετά να ξυπνάς πάλι ενα πρωί και να ήταν σαν όνειρο και να επιστρέφουν πάλι αυτά τα σύννεφα που σε πλακώνουν και σου ρουφάνε όλα τα χρώματα της καθημερινότητας.Μουντίλα.
Τουλάχιστον αυτός ο Φλεβάρης είναι λιγότερο καταθλιπτικός απο τον περσινό.

(Ουφ.......εντάξει τέλος η γκρίνια του Φλεβάρη.....θα μπορούσε κατα τ'αλλα να είναι ενας ωραιότατος μήνας, απλά εγώ τον βρίσκω λιγάκι περιττό...χεχε)

Το καλό με τον φετινό Φλεβάρη είναι οτι έχει 29 μέρες και μιας και τα δίσεκτα έτη με πάνε πολύ, όπως έχει αποδεδειχτεί στο παρελθόν, αισιοδοξώ για το μέλλον και περιμένω επίσης πολλά απο αυτή τη χρονιά..Ως τώρα τα πράγματα πάνε εξαιρετικά άλλωστε και έχω πάρει φόρα και γουστάρω.

Και περνάει, περνάει ο καιρός...λαλαλαααα....Και αυτά που έρχονται είναι όμορφα, όμορφα λαλαλααααα......Και η κάθε μέρα είναι όμορφη.Κι αν δεν είναι θα είναι η επόμενη....λαλαλαααα!!!!

switch off the f@*&# television!!!

Κλείστε την τηλεόραση!

Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.

Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.

Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.

Λέμε όχι:

Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.

Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.

Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.

Στις εκπομπές - σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.

Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.

Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.

Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου.

Όλοι μας!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

[Το παρόν μου ήρθε σαν mail και το γούσταρα...1ον γιατί δεν έχω τηλεόραση καρντιά μου οπότε κατά κάποιο τρόπο την έχω μονίμως κλειστή απο άποψη (χα!)και 2ον και κυριότερο γιατί είμαι μεγάλη φαν της άποψης οτι η δύναμη των πολιτών είναι μεγάλη.Αρκεί να αρχίσουμε να την χρησιμοποιούμε.....με το σωστό τρόπο.
Για πάμε, για πάμε!!!]

φΑνέρωσε μου τη Μάσκα που κρύβεις...κάτω Απ'τη Μάσκα που φοράς

Τελικά ο κόσμος έχει προβλήματα και το κρύβει πολύ καλά...
Έχω ξαφνιαστεί και έχω σοκαριστεί.
Ο θάνατος πάντα ξαφνιάζει.Ειδικά όταν έρχεται απροειδοποίητος.Όταν όμως τον προσκαλείς ξαφνιάζει ακόμα περισσότερο.Η αυτοκτονία είναι κάτι που δυσκολεύομαι να το καταλάβω.Ειδικά όταν έρχεται απο ανθρώπους που δεν το περίμενες με τίποτα...αλλά συνήθως απο εκεί που δεν το περιμένεις έρχονται τα περισσότερα πράγματα...
Ο Γ. ήταν άνθρωπος ήσυχος.Μυστήριος για αυτούς που δεν τον ήξεραν και πολύ αγαπητός σε όσους τον ήξεραν.Περίεργος άνθρωπος, αλλά σίγουρα πολύ άνθρωπος.Καλόκαρδος και έξυπνος, μιλούσε λίγο αλλά όταν μιλούσε έλεγε λόγια μετρημένα και σωστά.
Τις προάλλες έπεσε στο γκρεμό και αυτοκτόνησε.
Άφησε πίσω του ενα σημείωμα, σύγχηση μεγάλη και μια μικρούλα όμορφη κι ατίθαση.
Τα ερωτηματικά ακόμα βομβαρδίζουν το κεφάλι μου και δυσκολεύομαι πραγματικά να καταλάβω.
Δεν ξέρω πως θα μπορέσω να επιστρέψω στον τόπο αυτό....τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο και θα είναι σαν ο τόπος να έχασε ενα μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα του.Έτσι το νιώθω.

Ο θάνατος επίσης είναι ο μεγαλύτερος εγωιστής.Απο πολλές πλευρές.Απο τη μια αυτοί που μένουν, διοτί σκέφτονται μόνο τον πόνο τους και το τι θα απογίνουν οι ίδιοι και δεν σκέφτονται αυτόν που έφυγε οτι -σε κάποιες τουλαχιστον περιπτώσεις- είναι καλύτερα γι αυτόν, και απο την άλλη σε περιπτώσεις όπως η αυτοκτονία, όπου παραδίνεσαι και "σώζεις" τον εαυτό σου και αφήνεις τους άλλους πίσω να παλεύουν.

Ο κόσμος έχει προβλήματα λοιπόν και χαμπάρι δεν παίρνουμε.Γιατί φοράμε αυτές τις μάσκες που τα κρύβουν όλα.Και εντάξει δεν λεω να βγάλουμε και ολα τα προβλήματα μας στη φόρα, εξάλλου δεν είναι και όλα σημαντικά, αλλά.....ξέρω γω.....λίγη αλήθεια ρε γαμώτο, λίγη πραγματικότητα.
Σήμερα έμαθα οτι πολύ κοντινό μου πρόσωπο πηγαίνει καιρό σε ψυχολόγο και παίρνει και κάποια φάρμακα για να ισορροπίσει την κατάσταση μέσα του.Ούτε που το φανταζόμουν οτι αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να παίρνει φάρμακα.Κι ας είναι και για λίγο, κι ας βοηθάει, κι ας έχει συνέλθει πολύ....ξέρω γω.
Άλλος κοντινός μου άνθρωπος πάλι φλερτάρει με την κατάθλιψη και λέει οτι σκεφτόταν την αυτοκτονία...
Ντάξει όλοι σχεδόν έχουμε σκεφτεί κάποια στιγμή την αυτοκτονία νομίζω.Ακόμα κι εγώ το έχω σκεφτεί δηλαδή, αλλά ήταν στην εφηβεία μου που ο κόσμος γύρω μου φάνταζε ενα τεραστιο άλυτο πρόβλημα και που τα έβλεπα όλα δύσκολα και μάυρα.
Αλλά τώρα γιατί?

Δεν ξέρω ρε γαμώτο.Για ακόμα μια φορά δεν καταλαβαίνω.Είναι πραγματικά τόσο δύσκολο να ζήσεις τη ζωή σου και να την ευχαριστηθείς χωρίς να περιπλέκεις τα πράγματα ή εγώ είμαι μικρή και αφελής και δεν καταλαβαίνω τα προβλήματα της ζωής?
Δεν ξέρω.....ξαφνιάζομαι απλά.